Net zoals veel hedonistisch ingestelde mensen koop ik niet snel iets nuttigs. Vorig jaar heb ik voor het eerst in mijn leven theedoeken gekocht. Die dingen kreeg ik altijd van mijn moeder die dol is op aanbiedingen en regelmatig thuiskomt met tassen vol huishoudelijk spul dat ze zelf niet nodig heeft. Omdat ze weet dat ik dergelijke dingen nooit koop mag ik op de zolder een stapeltje theedoeken, een handvol theelepeltjes of een cakebakvorm uitzoeken. En dan vind ik het vreemd dat ze me soms nog als een een kind behandelt. Het valt me mee dat ze me niet meesleurt naar de supermarkt als daar eens in het jaar een kinderfotograaf aanwezig is.

Overigens geef ik waarschijnljk een totaal verkeerde definitie aan het woord nuttig. Boeken zijn het echt wel- luister maar eens naar de leraren die hun leesangstige leerlingen uitleggen waarom je voor Nederlands en de moderne vreemde talen stapels boeken moet lezen. Misschien is het niet strikt noodzakelijk om honderden CDs in de kast te hebben, maar nare klusjes doen zonder muziek is niet mogelijk. En je denkt toch niet dat je zonder kleding en schoenen veilig de straat op kan?  Zo, nu heb ik goede redenen bedacht voor de aankoop van dingen die ik vooral leuk vind. Alleen het verzamelen van nagellak kan ik niet goedpraten.

Wacht, ik heb wel kasten vol melamine serviesgoed. Als dat niet nuttig is! Maar helaas kan dat spul niet in de magnetron en dat is behoorlijk vervelend. Dan vervoer ik voedsel in een rantang met bakjes van melamine en dan moet ik alles overscheppen in porselein omdat de bakken smelten als ik de boel wil opwarmen. Dat levert een afwas van jewelste op en ik heb tot op heden geen vaatwasser. En melamine moet je loeiheet afwassen met een microvezel vaatdoek. Het levert bijna-verbrande handen en gesmolten nagllak op. Dus echt handig is dat spul dus niet.

Als mijn zakgeld in mijn handen brandt ga ik nooit nuttige dingen kopen. Niet zolang er nog lakjes zijn die ik nog graag aan mijn stash wil toevoegen. Binnenkort krijg ik twee nieuwe Helmers van mijn man die op de zaterdag voor Moederdag geen zin had om de plaatselijke parfumerie te bezoeken. Nou weet ik wel dat ik vastbesloten ben mijn verzameling in 2012 beneden de 2000 te houden, maar dan nog heb ik nog ruimte voor een paar honderd aankopen. Het is maar goed dat er geen nagellak is waarvan wetenschappelijk bewezen is dat het voor gezonde dus sterke nagels zorgt- en verkrijgbaar is in de meest fancy kleuren. Dan ga ik net als mijn moeder heel defensief zeggen dat iets gezond is terwijl het eigenlijk natuurljk gewoon leuk of lekker is.

Maar heel soms kom ik weleens thuis met iets waarvan je zou kunnen zeggen dat het enig nut heeft. De muggenverdrijvende sleutelhanger is zoiets. Ten eerste ben ik altijjd mijn sleutels kwijt en met zo’n gadget eraan loopt het misschien niet zo’n vaart. Het ligt al jaren in mijn werkkamer en dat terwijl ik altijd last van muggen heb. Tijdens het aankomende muggenseizoen ga ik het maar eens uit de blisterverpakking scheuren om te testen of het echt werkt. Waaschijnlijk maakt het een hoogst irritant geluid waardoor het alsnog in de prullenbak belandt. Het heeft vast hetzelfde effect als de muziek van Mozart op hangjongeren.

Soms zijn schijnbaar nuttige dingen eigenlijk behoorlijk onzinnig. Zo heb ik ooit een klein plastic geval gekocht waarmee je kruisjes kon zetten in je muggenbulten. Toevallig kom je dat ding ook aan je sleutelbos hangen en was het dus multifunctioneel. Het werkte wel, maar ik bleek in de praktijk te lui om het tevoorschijn te halen zodra zo’n pokkemug me weer te grazen had genomen. Uiteindelijk is het van de sleutelring verdwenen en daar ben ik helemaal niet zo rouwig om. Want als ik er goed over nadenk heeft nagellak toch nut. Als ik mijn nagels in de mooiste tinten lak heb ik iedere dag een verschillend gekleurd handigheidje om kruisjes mee te zetten in de bulten die achtergelaten worden door dove of hardleerse muskieten.

Het is te gek voor woorden dat de doorsnee zevendegroeper tegenwoordig meer leest dan ik. Toen ik laatst op de voetbalclub eindelijk eens verdiept was in een goed boek liet ik me al snel verleiden tot een gesprek met andere voetbalouders. Het was heel leuk dat er een geanimeerd gesprek ontstond over incongruentie,een woord waarmee een wetenschapper de redevoering van Machiavelli van een label voorzag. Dat stond in de inleiding die maar liefst vijftig bladzijden telde en ik heb inmiddels pas enkele hoofdstukken gelezen. Het is een interessant boek, maar ik ben helaas vreselijk snel afgeleid.

Mijn overblijfkinderen helemaal niet. Zij mogen van de juf lezen tijdens het eten. Dat mocht ik vroeger niet van mijn ouders, maar de juf heeft liever kruimels tussen de bladzijden dan dat zij ontlezing in de hand werkt. Regelmatig neemt men een boek mee naar buiten als er ook gespeeld kan worden. Het is een leuk gezicht, die kaarsrecht zittende kinderen met een boek op hun schoot. Soms horen ze het niet eens dat ze zich tussen de schreeuwende en joelende kinderen bevinden. Dat komt omdat ze hele leuke boeken lezen die precies passen bij hun belevingswereld.

Toen ik elf was las ik het liefst boeken over meisjes op Engelse kostscholen. Mijn eigen kind zou ik nooit en te nimmer naar een internaat sturen, maar destijds was het mijn grote wens. Achteraf weet ik niet eens precies waarom ik het wilde. Want ik heb me ontwikkeld tot iemand die graag op zichzelf is en ik denk niet dat ik goed had kunnen gedijen in een meisjesomgeving. Misschien vond ik de grappen die men uithaalde, de paarden waarop dagelijks gereden mocht worden en de verhalen over nachtelijke feestjes waarbij men alles at wat los en vast zat wel het leukst.

De meisjes van nu lezen graag over meisjes die ongeveer hetzelfde meemaken als zij. Gescheiden ouders, verliefdheden en eetproblemen- tot mijn twaalfde speelden die zaken geen rol in mijn leven, maar dat geldt helaas niet voor de kinderen die ik nu tijdens de overblijf zie. Er worden ook enorm veel boeken geschreven die exact aansluiten op de ervaringen in hun eigen leven. De kinderen laten altijd zien wat ze aan het lezen zijn en die boeken gaan echt nooit over het leven op een kostschool. Want staat zoiets niet voor een plaats waar je heen wordt gestuurd als je thuis onhandelbaar bent of als je ouders voor hun werk vaak uithuizig zijn?

Het doet me plezier als een kind in een paar zinnen kan uitleggen waarom een boek goed is. Het is goed als ze de hoofdpersoon geloofwaardig vinden en ze ook zo zouden handelen. Ze herkennen graag karaktertrekken van vrienden en familieleden in de beschreven figuren. Als de ik-figuur dolfijnentrainer is verkoopt een boek direct als een gek. Naast fotomodel schijnt dat het vak te zijn waarvan elfjarigen dromen. Erg leuk om te horen is dat men ook graag leest over situaties die in hun leven nog te gebeuren staan, zoals het eerste vriendje en de eerste kus.

Tot mijn grote schrik kwam ik er laatst achter dat één van de kinderen mijn blog leest. Geen idee hoe ze mij op het spoor is gekomen. Ze bleek al maanden iedere dag te lezen wat ik meemaak in mijn leven en sprak me er pas op aan toen ik het een keertje over sex had. Verdorie, ze zei het nog hardop ook. Gelukkig zat iedereen verdiept in een boek. Toen heb ik wel even overwogen om mijn Facebook alleen toegankelijk te maken voor echte vrienden. Maar ja, dan zou ik een groep mensen van de twee voetbalverenigingen weer beroven van een hoop leeswerk dat ze zichzelf op de hals halen om daar later over te jeremiëren of er iemand voor op mijn man af te laten sturen. En dat lolletje gun ik ze echt wel.

Eigenlijk is het wel geinig dat ik zelf ook actief bezig ben met het tegengaan van de ontlezing. Supersaaie wedstrijdverslagen schrijven met gortdroge opsommingen van wie wanneer welk doelpunt scoorde is aan mij niet besteed. Daarbij kom ik zoveel randdebielen tegen op en rond de velden dat ik er wel over moet schijven. Tot op heden is er nog niemand geweest die recht in mijn gezicht heeft durven vragen waarom ik er plezier aan beleef om alles op te schrijven dat me irriteert. Dat zal in de toekomst ook niet gebeuren nu ik hier mededeel dat ik een werkelijk goede bedoeling heb met mijn geblog. En wie weet vind ik het vandaag of morgen wel tijd voor een echt boek. Omdat ik weiger te geloven dat iedere voetbalmoeder een loeder is dat haar Pietertje een Messi vindt zou het een hoop vrouwen voor ontlezing kunnen behoeden.

Het kind heeft helemaal gelijk: ik begrijp er werkelijk niks van. Gisteren zag ik een krantenartikel over het vreselijke auto ongeluk van Zanger Rinus en toen heb ik zeker een minuut met open mond naar de foto daarbij zitten staren. Oh- ziet een zanger er zo uit? Nee, ik snap dus werkelijk niet waarom iemand zich Zanger Rinus noemt. Tja, ik ga ervan uit dat de man zo afgericht is dat hij luistert als iemand hem Rinus noemt, maar ik begrijp de combinatie niet. Dus heb ik voor de aardigheid maar even op YouTube gekeken.

Nou, die gozer jokt hoor! Hij kan namelijk niet zingen. Een passender naam was Dikke Pad op een Brommer Rinus geweest of misschien zelfs Ondanks het feit dat ik niks kan heb ik wel een vriendin en een fijn vervoermiddel Rinus. Wellicht is het voorvoegsel Zanger gekozen omdat iemand die per ongeluk een bruin café binnenloopt denkt dat de goede man in het kader van een bezigheidstherapie zijn mond opent op de maat van de luide hoempamuziek die door de tent schalt?

Voordat ik me kon laten meeslepen in mijn negativisme en de kans liep goedbedoelende versjeskwelers en hun achterban danig te kwetsen en weer boze berichten binnen zou krijgen greep mijn man in. Nee, ook hij betwijfelde of de man in kwestie een goede artiestennaam had gekozen. Maar is The Edge ook niet een wat vreemde naam? Als ik de naam Toots hoor denk ik ook niet in eerste instantie aan ‘s werelds beste mondharmonicaspeler die -met alle respect- een verder wat kleurloze Belg is. Kijk, dat Dwayne Johnson zich The Rock noemt is dan wel weer reuze begrijpelijk, maar dat komt waarschijnlijk dat ik een zeer slechte smaak heb als het om mannen gaat.

Daarbij zijn er op dit moment zeer succesvolle mensen die een dikbelegde boterham verdienen met werkzaamheden die zij uitoefenen onder hun naam met DJ ervoor geplakt. Daar had ik in het begin ook wat moeite mee, want ik ben zo oud dat ik discjockeys zie als platendraaiers die goed letten op BPMs en door de juiste plaatjes te draaien zorgen voor overvolle dansvloeren. Is iemand die stuwende dansmuziek met daarbij listig geplaatste synthesizerriedels maakt eigenlijk wel een echte DJ? Dan ben je toch “gewoon” een artiest die zelf niet kan zingen? En je gebrek aan danskunsten weet te verhullen door je achter een bouwwerk met platenspelers te verbergen? Als de man die nu volkomen in de war op de bank zit te vegeteren zichzelf DJ Rinus had genoemd was ik nooit op de hoogte geweest van het allernieuwste op muziekgebied. Als het kind straks thuiskomt zal ik hem eens vertellen dat zijn oude moeder er weer wat heeft bijgeleerd.

In een vorig leven heb ik vast iets verkeerds gedaan zodat de Almachtige mij op aarde teruggezet heeft als voetbalmoeder. Dat ik onder de vrijwilligers van een willekeurige sportvereniging onplezierige exemplaren tegenkom heb ik inmiddels wel geaccepteerd. Mensen die zich graag belangrijk willen voelen zijn nu eenmaal snel gepikeerd als zij ondanks hun inspanningen die geheel gratis worden geleverd toch kritiek te verduren krijgen. Althans, na vier voetbalseizoenen heb ik het idee dat dat is wat er rondzingt in de hoofden van de dames en heren van het vrijwilligerskorps. Dan kan je beter je diensten aanbieden aan een fijne basisschool- als de kinderen je leuk vinden krijg je alle energie die je erin steekt dubbel en dwars terug. Mensen die zich aanbieden als hulpje van de juf omdat ze het gevoel van macht lollig vinden worden meestal doorzien door de kinderen en genadeloos afgeserveerd.

Jarenlang heb ik betaald werk gedaan omdat ik het leuk vond. Niet omdat het statusverhogend werkte, want tegenwoordig staat niemand graag voor de klas omdat het aanzien oplevert. Voor het geld heb ik het ook niet gedaan, want vergeleken met de betrekkingen van mijn vriendinnen verdiende ik een fooi. Maar wat de financieel directeur betreft was dat blijkbaar toch net iets teveel en net als duizenden andere leraren in Nederland ben ik wegbezuinigd en vervangen door een nuldejaars student. Heel stom van die man dat hij me dat destijds niet eerlijk vertelde, want dan had ik aangeboden het voor niks te doen. Van alle baantjes die ik gehad heb was juf spelen wel het allerleukste tijdverdrijf.

Wat me ook erg leuk lijkt is cassière zijn. Lekker de hele dag op een comfortabele stoel zitten en boodschappen scannen en wisselgeld teruggeven. Dat komt een beetje omdat ik hier bij de dichtstbijzijnde supermarkt een favoriete kassamevrouw heb die plezier in haar werk uitstraalt. Alhoewel ze haar werk snel en goed doet heeft ze altijd tijd voor een kort praatje en een vriendelijk woord. Daarom was ik vandaag des duivels toen ik haar door emotie overmand hoorde vertellen over een akkefietje dat zich een meter bij me vandaan had afgespeeld.

Natuurlijk had ik er niets van gehoord, maar mijn man wel. Een klant die een product verkeerd had afgewogen was niet gediend van de opmerking dat het wel nodig was om dat op de juiste manier te doen. De waarschijnlijk behoorlijk gestreste vrouw die met twee kleine kinderen liep te zeulen beet die aardige cassière toe dat ze een asowijf was. Toen ze op haar gescheld het antwoord kreeg dat niemand dergelijke taal hoefde te accepteren rende ze naar de servicebalie om haar beklag te doen.

Kijk, na al het gekrakeel op de voetbalclub zal ik het woord voorbeeldfunctie niet in mijn mond durven nemen natuurlijk. Laat al die heilige boontjes zich maar eens realiseren dat wie zonder zonde is de eerste steen mag werpen. Maar ik zag met verbazing hoe die vrouw die zich moet schamen voor haar gedrag tekeer ging, telkens achterom wijzend naar kassa 6. Terwijl ik tijdens het pinnen stond te dubben of ik me ermee moest bemoeien was mijn man al weg. Binnen enkele seconden stond hij naast een inmiddels rood aangelopen klaagster om te vertellen dat het een schande was dat iemand zulke nare dingen over zo’n fijne werkneemster durfde te zeggen.

Vond ik heel erg lief van hem. In de auto kregen we een flinke lachbui, want wij staan geen van beiden bekend om ons lieflijk taalgebruik. Hij wil nog wel eens roepen dat een scheidsrechter het toch echt bij het verkeerde eind heeft en ik ben af en toe zo vulgair dat ik woorden kan zeggen die samengesteld zijn uit ziektes waartegen men ingeent kan worden. Gelukkig is er een hele ontwikkelde voetbalmoeder die dan bezwerend kalmte zal je redden roept. Of mijn man en ik geschikte zen-boeddhisten zouden zijn durf ik te betwijfelen, maar na het doen van de boodschappen waren we weer extra blij dat hij het trainerschap aan de wilgen hangt. Dan komt er een stuk minder negativiteit op je af en dan zijn we gewoon weer voetbalouders. We blijven lekker geloven in karma en hopen dan in een volgend leven niet terug te keren als stoeptegel of paardebloem.

Veel moeders zijn vandaag fijn in het zonnetje gezet door hun (schoon)kinderen en ook ik mocht vanochtend een zelfgemaakt presentje in ontvangst nemen. Tegenwoordig kleit men geen asbakken meer- en die waren sowieso toch altijd voor de papa’s. Dit jaar kreeg ik een mooi beschilderd bloempotje met een zakje aarde en een ziploc met zaadjes. Even dacht ik dat de juf een grap had uitgehaald en dat ik over een paar weken wietplanten zou hebben, maar na even snuffelen denk ik dat het iets tuttigs als een Vlijtig Liesje gaat worden. Laat ik er maar goed voor zorgen dat ik langer dan een week plezier heb van mijn moederdagplantje.

Via de social media ben ik aardig op de hoogte van wat moeders allemaal ten deel is gevallen op deze mooie zondag. Er zullen sinds vandaag veel nieuwe tekeningen op de koelkast hangen, er is heel feestelijk ontbeten en sommige moeders hebben zelfs zalig ruikende parfums gekregen. Het kind vroeg vanochtend beschuldigend waarom zijn vader geen cadeau voor me had. Nou, omdat ik zijn moeder niet ben natuurlijk. En ik verwacht ook helemaal geen presentje van mijn man. Wat moet hij kopen? Aan bloemen denkt hij niet, de sieraden op mijn verlanglijstje zijn te kostbaar, ik ben een type dat slechts één luchtje in gebruik heeft en nagellak aanschaffen doet hij in principe niet zelf. Ach, hij kookt bijna iedere dag en wast heel af en toe nog af ook. Eigenlijk heeft hij helemaal gelijk als hij zegt dat het voor mij iedere dag moederdag is.

Naar mijn moeder ben ik deze moederdag niet geweest, want zij ging samen met haar broer naar hun eigen moeder. Een goede keuze, want moeders die bijna een eeuw oud zijn mogen best wat extra aandacht op moederdag. En ik ben niet eens de hele dag thuis geweest, want ik had afgesproken met een paar vriendinnen. Ook zij gingen niet op deze dag langs bij hun moeders, dus we konden heerlijk kletsen, eten, nagels lakken, wax melts besnuffelen en spulletjes voor lichaamsverzorging beoordelen op geur en smeerbaarheid. Een echte meidendag dus.

Behalve aan mijn eigen moeder heb ik vandaag aan een hoop andere moeders gedacht. Zoals moeders die niet meer leven en kinderen hebben moeten achterlaten die het vandaag moeilijk gehad hebben. Maar ook aan moeders die geen kinderen meer hebben. Aan vrouwen die wellicht nooit moeder zullen worden en gek worden van de uitdrukkingkinderen nemen. Daarom doe ik eigenlijk het liefst niets aan moederdag. Want ik zie mijn moederschap als een groot cadeau waarvan ik niet weet waaraan ik het te danken heb. Nou ben ik als opvoedster van een puber niet 24/7 intens gelukkig met dat geval dat doet alsof ik een idioot ben, maar ik ben wel blij dat hij in mijn leven is. Hij mag me twee maal per jaar best een cadeau geven, maar het liefst heb ik dat hij opgroeit met het gevoel dat zijn moeder er altijd voor hem is. Dat ik meer ben dan de vrouw voor wie hij jaarlijks met pijn en moeite iets in elkaar knutselt.

Identiteitscrises horen bij de puberteit, dus dat etiketje kan ik er niet op plakken. Daarbij vraag ik me niet zozeer af wie ik ben, maar welk naamplaatje ik het leukst vind. Natuurlijk heeft mijn moeder me geen Pippi genoemd- al waren de boeken over mijn grote heldin ten tijde van mijn geboorte in ieder geval in Zweden al verkrijgbaar. Mijn ouders hebben overigens behoorlijk zitten bakkeleien over mijn naam. Mijn moeder had een werkelijk bespottelijke naam bovenaan haar lijstje staan en het schijnt dat de naam die nu in mijn paspoort staat een compromis is. Zelf vind ik mijn voornaam verschrikkelijk.

Dat komt door alle Enid Blyton boeken die ik als kind las. De kostschoolmeisjes die Ellen heetten spraken niet direct tot de verbeelding. Als ik uit mijn leesherinneringen opdiep dat ik die meisjes voornamelijk zielig en onaardig vond zijn er vast mensen die roepen dat die naam dus wel bij me past. Maar als kind had ik toch echt liever Sylvia geheten. Toen ik na lang dubben besloot toch het internet op te gaan was al snel duidelijk dat ik dat onder een schuilnaam zou doen. Maar iedereen die een beetje doorvraagt krijgt die naam van me te horen, dus mijn halve woonplaats weet inmiddels wie er schuilt achter Pippi van Merwijk.

Ondanks het plezier dat ik schep in het bijhouden van een online dagboek ben ik natuurlijk niet alleen de door sommige lezers met argusogen gevolgde Pippi. Als mijn man volgend seizoen eindelijk stopt met zijn werkzaamheden als pupillentrainer ben ik gelukkig niet meer de vrouw van de trainer. Pff, eindelijk ben ik dan af van de ouders die zich gedroegen als tactisch troubleshooter en dat op slinkse wijze via mij probeerden. Of nog erger: de heilige boontjes die de af en toe uit zijn slof schietende trainer afserveerden omdat hij het slechte voorbeeld zou geven. Dus die ondankbare onbezoldigde functie mag iemand anders volgend jaar gaan vervullen. Dan ben ik nog slechts de moeder van die kleine poepchinees op het middenveld.

Veel blijer ben ik met andere naamplaatjes. Vreemd genoeg kan ik weinig met de eretitelmama, want ik ben zo’n sukkel die altijd omkijkt als zij een jongensstemmetje hoort roepen. Wat mij betreft noemt het kind me bij mijn voornaam. Juf vind ik nog steeds erg leuk klinken. Dat zeggen ze bij het kind op school trouwens tegen iedere vrouw die al dan niet tegen betaling klusjes opknapt. Toen ik Engels ging geven noemden de kinderen me Miss Ellen en zo word ik op straat nog steeds genoemd. Moeder van M. is ook zo’n leuke. Mijn vader vertelde ooit lachend dat hij tijdens een wandeling naar de brievenbus door meerdere kinderen werd aangesproken als vader van  met iedere keer een andere naam van één van zijn vijf kinderen.

Heel soms gebeurde het weleens dat een kind dat verdiept was in de leerstof mij per ongeluk mama noemde. Dan voelde ik me wel gevleid, want het waren altijd kinderen die een goede band met hun moeder hadden. Maar vaak werd ik gewoon mevrouw genoemd. Toen ik vandaag in de parfumerie stond hoorde ik twee bekende stemmen dat weer zeggen. En jawel, daar stonden twee bomen van kerels die ik met veel plezier Engels heb gegeven. Tegen die jongens kon ik gewoon zeggen dat ze iets moois voor hun mama moesten kopen omdat moeders met zulke kinderen dat verdienen. Voor mijn leuke ex-leerlingen ben ik meestal mevrouw en soms Ellen en zij zijn voor de rest van hun leven kind en schat.

Het alleridiootste predikaat dat me ooit werd opgedrukt was scheids. De jongen die dat zei was natuurlijk een voetballer die kennelijk iedereen met een zekere mate van autoriteit zag als zo’n vermaledijde arbiter. Op het moment dat hij het zei was het kind net begonnen met voetballen en toen had ik nog niet zo’n moeite met een groot deel van het scheidsrechterskorps op dit eiland. Toen voetbalde het kind bij een vereniging waar de wedstrijdleiders op zaterdagochtend meestal niet kwamen opdagen zodat er soms vaders van de tegenspelers met een fluit rondliepen. Als iemand het nu tegen me zei zou ik het een stuk minder lollig vinden.

Ach, what’s in a name? Dan kan ik wel weer met passende citaten van de toneelschrijver uit Stratford-upon-Avon komen, maar iedereen weet dat het beestje soms gewoon een naam moet hebben. Vaak is het een beleefdheidsvorm, dan weer een erenaam en soms een denigrerende betiteling. Maar waar ik echt niet naar uitkijk is de tijd dat ik straks niet meer word aangesproken met welke naam dan ook. Dat zo’n overwerkte bejaardenverzorgster over mijn hoofd heenkijkt en mijn man of kind vraagt wat zij eigenlijk wil. Nou kan ik niet in de toekomst kijken, maar ik denk dat ik op dat moment het liefst afreis richting Petrus alwaar ik hoop mijn geboortenaam op het naamplaatje naast dat grote hek te kunnen zien.

Hopelijk lukt het me nog een aantal lopende abonnementen op te zeggen, want ik heb alweer een gigantische stapel ongelezen mode- en lifestyletijdschriften op mijn kamer liggen. Nou hou ik echt wel van plaatjes kijken, maar ik word een beetje moe van al die onzinnige praat over kleding. Ieder seizoen wordt er weer een rage de hemel in geprezen die het daaropvolgende modejaar weer lacherig wordt afgeserveerd. Daarbij maak ik toch lekker zelf uit wat ik draag en heb ik dus een hekel aan de onvermijdelijke in/uit lijstjes. Geinterviewde beroemdheden geven altijd dezelfde politiek correcte en sociaal gewenste antwoorden en ik ben absoluut niet geïnteresseerd in wat voor dieet dan ook.

Daarbij wil ik eigenlijk graag een abonnement op een weekblad waar ik vrolijk van word. Een blad dat niet vol staat met strakke jonge vrouwen en strakgetrokken dames van mijn leeftijd. Het lijkt me heerlijk om tijdens het lezen niet constant het gevoel te krijgen dat ik er echt wel aantrekkelijker uit kan zien als ik het maar graag genoeg wil en hard genoeg probeer. En hoe leuk de tips voor een capsule wardrobe, subtiele dagmake-up in tien minuten en een bruisend sexleven ook zijn- niets doet mij zoveel plezier als lekker lachen om grappige stripverhalen. Jarenlang ben ik een Donald Duck abonnee geweest totdat ik besloot aan de glossies te gaan.

Hoogstwaarschijnljk zit ik staks nog een jaar vast aan die bladen die ik aardig maar veel te oppervlakkig vind. Echt nodig heb ik ze ook niet, want ik blijf door al die beautyblogs goed op de hoogte van alle nieuwigheden op cosmeticagebied. En in de bladen zie ik lang niet zoveel handige nagellakswatches als online. Nee, dan die onvolprezen Donald Duck! Iedere week een paar lange verhalen over alle inwoners van Duckstad en als ik geluk heb een avontuur waarin mijn favoriete Zwarte Magica meespeelt. Het maakt me niets uit dat iedereen al tientallen jaren in dezelfde kleding rondloopt en wie wil nou zien dat Oma Duck gekleed is in een legging en ieder seizoen een andere it-bag met zich meetorst?

Eigenlijk schaam ik me nu een beetje, want ik ben mijn hele leven al bijzonder eigenwijs. Het liefst doe ik alles op mijn manier zonder me af te vragen wat de buitenwereld daarvan denkt. Het kan me namelijk al heel lang niets schelen dat ik me door mijn gedrag impopulair maak. Zolang ik geloof in wat ik doe en het voor mezelf kan verantwoorden doe ik het gewoon. Wat kan mij het schelen dat gesprekken verstommen zodra ik binnenkom en dat men het woord niet meer tot mij richt. Dan pak ik lekker een boek en sluit me op die manier af van de ongezellige sfeer. Mijn moeder, mijn kind en Jezus houden van me en dat is dat telt.

Over mijn moeder gesproken, ik ben ook zo eigenwijs dat ik weleens heel erg boos op mijn moeder ben geweest. En geloof me, ik heb de echt de liefste moeder ter wereld. Maar ik ben het natuurlijk niet altijd met haar eens. Toen zij mij trachtte wijs te maken dat men het vijftigjarig bestaan diende te vieren met een groots feest heb ik mijn poot stijf gehouden. Omdat de hele wereld er een hoop heisa van maakt zou ik dat ook moeten doen en toen als klap op de vuurpijl bleek dat ik geen enkele zeggenschap had over de gastenlijst heb ik op een niet zo vriendelijke manier bedankt voor de eer. Mama en ik zijn allang weer on speaking terms, maar mijn recalcitrante gedrag heeft me geen kerstkaarten opgeleverd.

Zodra mensen zeggen dat ik iets behoor te doen ga ik in de contramine. Althans, als ik zeker weet dat ik het echt niet wil. Natuurlijk stop ik niet met ademhalen omdat de hele mensheid dat doet. Maar ik moet me al decennia verantwoorden voor het feit dat ik geen rijbewijs heb. Er wordt gedaan alsof ik niet helemaal goed bij mijn hoofd ben. Wat nou vrijheid? Je mag nergens lekker hard rijden, parkeren mag alleen waar uitdrukkelijk toegestaan en van het geld dat een rijbewijs, auto, benzine, wegenbelasting en autoverzekering me kosten stap ik indien strikt noodzakelijk met mijn dronken kop wel in een taxi. En in het openbaar vervoer kan je fijn een boek lezen met Mozart op je hoofd.

Op straat kan ik zien dat colourblocking hele leuke outfits oplevert, maar ik volhard in het dragen van suffe zwarte jurken. Hippe muziek die feitelijk niets anders is dan op een opzwepend ritme indrukken van een paar synthesizertoetsen kan me ook gestolen worden. Waarschijnlijk ben ik de enige in mijn omgeving die niet naar de sportschool gaat of strenge afvalregimes volgt om in een bikini te passen. Bij het zien van voor/na foto’s van celebrities na een crashdieet vind ik vaak als enige dat dik veel mooier is. En ik verwelkom iedere witte haar en ga zeker niet verven om de indruk te wekken dat ik jonger ben dan mijn paspoort aangeeft.

Of het nou gezien wordt als stoer of strontvervelend- ik doe graag waar ik zin in heb. Mijn man is trots op me en vindt mijn eigenwijze gedrag juist leuk, maar ziet weleens op tegen de discussies die ontstaan zodra ik weiger dingen te doen die hem in bepaalde situaties wat sociaal aanvaardbaarder schijnen. Daarom ga ik hem echt niet vertellen dat ik toch maar een keertje bakzeil gehaald heb. Want ik zie in bijna alle beautyblogs hetzelfde product langskomen met prachtige foto’s en enthousiaste reviews. Op Twitter zie ik ook berichten in de we got him categorie. Voordat dit blijkbaar onmisbare artikel uit de schappen verdwijnt heb ik het ook maar aangeschaft, want uit pure eigenwijsheid een holy grail item mislopen is misschien een beetje dom. Gelukkig is het helemaal mijn kleur, maar ik voel me op dit moment toch een beetje een schaapje. En dat terwijl heel veel mensen me een naargeestig wolfje vinden.

Als ik reageer op artikelen op mijn favoriete beautyblogs zeg ik zeven van de tien keer dat ik een ooglook vreselijk mooi vind, maar zelf niet goed ben in geknutsel met oogschaduw en dus bijna nooit zwicht voor de aankoop van een fancy palette. Nu heb ik wel genoeg in voorraad zodat ik nog jaren voort kan met mijn oogschaduwstash. Maar iedere dag zit ik weer naar ware kunstwerken te kijken en dan vind ik het weer zo jammer dat ik zo’n kluns ben met kleurtjes voor op de ogen. Iedere keer neem ik me voor eens flink te gaan oefenen.

Als ik ga make-uppen sluit ik me op in mijn werkkamer, want ik heb geen zin in de denigrerende opmerkingen van een puber die alles wat ik doe tegenwoordig stom vindt. Van mijn man word ik ook niet wijzer, want die zegt dat hij alles mooi vindt. Zonder goed te kijken overigens, dus dat is natuurlijk behoorlijk knap van hem. Beide mannen zijn trouwens cultuurbarbaren die beweren dat zij net zo mooi kunnen schilderen als wijlen Mark Rothko. Als ik dan ga uitleggen dat ik die kunstenaar het liefst als inspiratiebron wil gebruiken voor mijn oogmake-up halen ze hun schouders op en gaan verder met FIFA12.

Gisteren kreeg ik bij een fikse nagellakorder een aantal zakjes met een uiterst kleine hoeveelheid pigment. Wat ziet dat spul er prachtig uit- ik weet zeker dat alle bloggers die ik via Bloglovin volg daar schitterende creaties mee kunnen maken. Die kunnen totaal onverwachte kleurencombinaties bedenken die perfect geblend van het oog spatten terwijl ik alleen een verzameling mooie kleurtjes zie. Geen idee hoe ik die met elkaar zou moeten combineren. Dus wie graag eens een keertje aan de gang wil gaan met eye dusts van het Amerikaanse merk Jesse’s Girl- laat het me maar weten. Want ik heb de plannen voor een beautyblog voor oudere vrouwen na rijp beraad maar laten vallen.

Op het moment dat ik het hardop uitsprak kreeg ik al de kriebels: een beautyblog voor vijftigplussers. Laatst stond er nog in de krant dat juist die leeftijdsgroep ten onder dreigt te gaan aan hun alcoholconsumptie. Het zou dus een dankbare doelgroep kunnen zijn, want ik denk dat de anti-rimpel crèmes niet aan te slepen zijn.  Wie net vijftig is en nog goed bij de tijd weet nog verrekte goed hoe het was om jong, strak en aantrekkelijk te zijn. Aangezien de meeste mensen van middelbare leeftijd nog werken en er graag representatief uit willen zien zouden zij voor een stampede richting de cosmetica counters kunnen zorgen. Maar ik ga niet met mijn snuit op internet, zeker niet met de nuttige before en after foto’s.

Toen mijn vriendin D. me vanmiddag weer een tweetal oogschaduw doosjes kwam brengen waar haar gevoelige ogen niet tegen konden was ik verheugd te zien dat het heerlijk subtiele kleuren waren. Een beetje saai, maar daarom uitermate geschikt voor mij. De enige opvallende kleuren die ik draag zitten op mijn nagels en dat wil ik graag zo houden. Mijn oma die aan het eind van dit jaar honderd jaar hoopt te worden heeft tot op hoge leeftijd met vlammend rood gelakte nagels rondgelopen en mijn moeder heeft nog steeds prachtige handen. Helaas heb ik de handjes van een ander familielid, maar dat mag de pret niet drukken.

Als ik de fraai gekleurde poedertjes aan niemand kwijt kan ga ik er misschien iets leuks mee doen. In lege nagellakflesjes giet ik dan een laagje topcoat en daarbij gooi ik dan wat gekleurde poedertjes. Het zou best een aardig experiment kunnen worden. Ondanks het feit dat ik geen beautyblog heb laat ik wellicht nog wel zien wat ik gefabriceerd heb. Als het lukt, want ik ben niet erg goed in doehetzelven. Net als het kind die altijd heel bijzondere Moederdagcadeautjes maakt. Zal ik dit jaar eens zijn voorbeeld volgen en mijn eigen moeder verblijden met een zelfgeknutseld nagellakje?

Mijn vriendinnen en ik praten weleens over de Perfecte Man die zo geweldig is dat we hem wel met twee hoofdletters moeten aanduiden. Iedereen is erg blij met de man van haar keuze en neemt alle wat minder feestelijke eigenschappen voor lief. En ik moet zeggen dat ik me dat levendig kan voorstellen, want ze hebben allemaal een erg leuke vent. Die heb ik zelf ook wel, hoor. Hij is verre van perfect, maar uiteindelijk kies ik toch steeds voor hem.

Omdat ik vind dat ik zelf ook wel wat te bieden heb ben ik niet snel tevreden. Maar zoals ik al eerder beweerde- uiteindelijk komt de optelsom op positief uit. Wat niet wegneemt dat ik zeker als ik last heb van PMS enorm kan zeuren. Natuurlijk weet ik dat hij de beste vader ter wereld is, dat hij heel veel voor me over heeft en het geen enkel probleem vindt dat ik nooit kook en schoonmaak. Hij heeft zelfs een OPI app op zijn iPhone gezet omdat hij wist dat ik dat leuk zou vinden. Maar dan wil ik meer, maar hij weigert dus met gelakte nagels te lopen.

Als hij de helft van de tijd die hij besteedt aan het bekijken van voetbalwedstrijden nou eens zou reserveren voor het luisteren naar mooie opera’s zou hij een aantal plusjes achter zijn naam krijgen. Het zou ook fijn zijn als hij het verschil tussen mijn meer dan honderd zwarte zijden jurkjes zag. Nee, ik hoef echt niet iedere ochtend een champagne ontbijt op bed, maar het zou leuk zijn als hij niet wachtte met de mededeling dat hij trek heeft tot het moment dat ik een tosti voor mezelf sta te maken. En zou het niet leuk zijn dat hij net als zijn zoon honend gaat lachen als hij leest dat Beyonce uitgeroepen is tot de mooiste vrouw van de wereld omdat hij ziet dat zijn verkering veel mooier is.

Vandaag zette de man van de voetbalkantine zonder dat ik erom gevraagd had opeens twee koffie voor me neer. Een man die mijn gedachten kon raden- of in ieder geval had onthouden dat ik altijd na de training koffie haal voor de heren die van het veld sjokken! En weer kwam er een eis op mijn lijst van eigenschappen waaraan alleen Ranger maar kan voldoen. Als de goede man daadwerkelijk zou bestaan ben ik vast en zeker veel te dik, oud en lelijk voor hem. Want van mijn goede karakter en slimheid moet ik het niet hebben, schijnt het. Het kind heeft mij vandaag in ieder geval minstens vijf keer toegesnauwd dat ik er echt niks van begrijp.

Gelukkig maar dat ik er diep in mijn hart van overtuigd ben dat ik eigenlijk helemaal geen perfecte man wil. Daarbij zou ik zelf namelijk enorm bij afsteken en dan krijg ik voor het eerst in mijn leven nog last van een minderwaardigheidscomplex. Hij is jammer genoeg helemaal gek van voetbal, maar hij heeft er dan ook daadwerkelijk verstand van. Wat ik ook zo mooi van hem vind is dat hij een goed woordje over heeft voor iedere speler die hem bevalt. Het maakt niet eens uit of hij van de juiste club is of dat zijn ouders achter zijn rug om kwaad over hem spreken. Die rug is lekker breed en alle narigheid die hem in de loop der tijd toebedeeld werd glijdt er makkelijk van af.

Soms is hij wel eventjes bijna perfect. Zojuist kwam hij me een lekker glaasje ijskoude jonge jenever brengen en stak hij voor zijn sigaret nog een lekker wierookje op. Straks, als het kind eindelijk opgedonderd is naar zijn kamer, gaan we samen naar onze favoriete serie kijken. En als ik me niet vergis zie ik vanuit mijn ooghoeken dat hij een zak chips omkiept in een grote melamine schaal. Uiteindelijk gaat niet alleen de liefde van de man door de maag. Volgens mij heeft die vent van me heel goed door dat ik van heel veel calorieën heel tevreden word. Dat hij niet op erg slanke vrouwen valt staat al jaren op het lijstje met zijn plusjes.