Wij kijken al jaren niet meer naar het Songfestival en naar die idiote voorrondes al helemaal niet. Zelfs als ik gisteren had willen kijken- er was weer eens een volkomen onbelangrijke voetbalwedstrijd. Dus aan mij waren al die verbaasde, geïrritteerde en bozige tweets niet besteed. Maar toen ik vandaag een paar vriendinnen over de vloer kreeg bleek dat ik zeker wat gemist had. Volkomen onbegrijpelijke acts kwamen via YouTube nog even voorbij en ik had bijna spijt dat ik niet had kunnen kijken. Het was een schouwspel dat gelukkiger maakte dan zo’n pot voetbal met voorspelbare afloop.

Na het eten en het lakken van de nagels gingen we er even goed voor zitten. Drie vrouwen en een puber hebben zich een aantal uren kostelijk vermaakt. Wat een triestigheid! Ten eerste was er vast iets mis met het geluid, want zonder uitzondering werd er afgrijselijk vals gezongen. Volgens mij hadden alle deelnemers dat al voorzien, want iedereen had zijn best gedaan er dan maar een feestelijk schouwspel van te maken. Stoms stond er een halve bruidsboutique op het toneel, dan weer stond er een belegen pornoster te hupsen. Er was een Village People-achtige act die me deed denken aan het tijdperk voor de kleurentelevisie, want die zangers droegen alle tinten van het grijze spectrum. Er was een soort Mr Bean die de Justin Bieber van de jaren tachtig, Rick Astley, stond te imiteren en ik zag tot mijn verbazing dat Joey Tempest nog steeds met zijn lange blonde manen zwaait. Het was een soort Back to the Eighties, want er deed ook een soort achterneefje van Peter Andre mee.

Werkelijk onbegrijpelijk dat er nog mensen waren die het teleurstellend vonden dat ons aller Joan Franka het niet gered had. Dit statisch overkomende indiaantje had blijkbaar niemand kunnen overtuigen met haar meekotser die alleen leuk is als iedereen rond het kampvuur stomdronken of knetterstoned is. Het arme kind stond er wat onbeholpen bij op dat grote podium. Haar achter een grote gitaar schuilgaande jurk had een kek kleurtje, maar de aandacht ging volledig naar haar hoofdtooi. Van haar beslissing dat ding op haar kop te zetten gaat ze spijt krijgen, want het symboliseert de gekkigheid van zo’n avond. Dat er niet boos getwitterd werd door vogelbeschermers!

Zaterdag gaan we zeker niet kijken naar het Festival van de Slechte Smaak. Wat mij betreft is het de camp voorbij, want het is een rariteitenkabinet van lieden die de plank volledig mis slaan. Misschien dat mijn man af en toe even langszapt, want er doen natuurlijk wel een paar lekker wijven mee die zijn aandacht direct trokken. En ik wil eigenlijk die Engelbert Humperdinck weleens zien, want mijn bijna een eeuw oude oma was nogal gecharmeerd van die man. Als hij hoge ogen gooit voorzie ik de terugkeer van Cliff Richard en Udo Jürgens- als de heren dan nog in het land der levenden verkeren. Als Nederland stug wil doorzetten omdat de aanhouder vast weleens een mazzeltje heeft moeten ze volgend jaar Zanger Rinus maar eens afvaardigen. Dan staat Europa zo met open mond te kijken dat ze die gozer op een brommer pardoes doorschuiven naar de eindronde.

Dag 898: Doel 97 (#esf) is a post from Pippi 101 dingen in 1001 dagen.

Ooit had ik ergens een fotoalbumaccount, maar ik ben alle gegevens inmiddels vergeten. Er stonden kiekjes op van alle schoenen die ik bezat en iedere keer als ik weer iets nieuws had gekocht werd er een foto van gemaakt. En mochten de schoenen een weekje op mijn nachtkastje staan. Nu ben ik niet meer zo verzot op schoenen. Er staan genoeg mooie in mijn inloopkast en eerlijk gezegd heb ik liever een Helmerlade vol designerlakjes dan een paar Louboutins. Als ik straks een hond heb ga ik toch niet op torenhoge hakken uit wandelen. En ik ben op al heel wat stiletto’s een paar centimeters weggezakt in het drassige voetbalveld, dus misschien koopt deze voetbalmoeder deze herst wel eindelijk een paar comfortabele laarzen.

Voortaan maak ik maar even een foto van de schoenen die snel naar een andere eigenares gaan. Al meer dan twee jaar vraagt een naamgenote of ze de schoenen waar ik uitgegroeid ben mag hebben. Nou zal ik niet snel ergens uitgroeien, maar ik begin wel enorm uitgekeken te raken op een aantal schoenen dat ik destijds in een opwelling kocht. Zoals deze veel te tuttige slingbacks die ik in de uitverkoop kocht. Ze zijn van Stuart Weitzman, een soort poor girls’ Manolo. Twee maal heb ik ze aangehad en ze zitten werkelijk beroerd. Flatteus zijn ze ook net, want als ik ze aantrek en voor de spiegel sta moet ik altijd aan onze Koningin denken. Ultrasuf zijn ze en daarom neem ik morgenmiddag afscheid van dit paar. Ze krijgen een fijn nieuw thuis bij een zevendegroeper die er misschien nog een paar maanden op kan lopen voordat een nichtje of vriendinnetje ermee vandoor gaat.

Op dit moment kan ik het me absoluut niet voorstellen, maar welllicht komt er een moment dat ik streef naar letterlijke Verlichting en de inhoud van mijn Helmers ga wegdoen. Kijk, ik zie het de eerste dertig jaar niet gebeuren, hoor, maar ik sluit het ook niet uit. Maar eerst ga ik nog meer afhalen van die berg met meer dan honderd paar schoenen. Mijn vriendin D. zegt dat ik alles op Marktplaats moet zetten en van het verdiende geld nagellak kan gaan kopen. En ze rekende me voor dat ik dan een flink gevuld spaarvarken zou hebben om stuk te slaan in de plaatselijke parfumerie. Maar toevallig vind ik de blije gezichtjes van elfjarige meisjes die hun eerste paar hakken van mij krijgen onbetaalbaar.

Dag 897: Doel 36 (Afscheid) is a post from Pippi 101 dingen in 1001 dagen.

Mijn man dank ik aan een lege portemonnee wegens teveel feesten in mijn studietijd, het kind heb ik omdat ik een nichtje kreeg, de keuze voor de lerarenopleiding maakte ik omdat ik vanuit de tram naar mijn werk iedere dag leuke studenten zag, een stageplek leverde een baan op en de warmte die ik voel in beautyblogland is een gevolg van mijn plotselinge nagellakverslaving. Maar soms schaam ik me wel voor mijn gemakzucht en het feit dat ik toch stiekem vertrouw op mijn goede gesternte. Met slechte mensen gaat het altijd goed en die vlieger gaat voor mij ook op.

Toen mijn man enkele weken geleden besloot zijn trainerschap aan de wilgen te hangen was ik heel erg blij. Dat zou een hoop tijd schelen- misschien zat er af en toe een avondje film kijken in! Uiteindelijk kwam hij tot deze beslissing omdat hij het gebrek aan medewerking op de club zat was. Maar vooral omdat hij niet langer aan kan zien dat zijn jongens afgrijselijke aanslagen op lijf en leden en verbaal geweld te verduren krijgen zonder dat daartegen wordt opgetreden. Dat trekt hij niet langer en daarom verkoos hij een bestaan in de luwte als voetbalvader.

Verkoos, ja. De verleden tijd van verkiezen. Want de voorzienigheid bemoeit zich weer eens enorm met mijn leven. Als alles in kannen en kruiken is, alle onderhandelingen afgerond zijn en de handtekening gezet is kan ik er meer over zeggen. Maar er komen dus weer een hoop toevalligheden bij elkaar en als ik me niet vergis is er op de dag van de laatste competitiewedstrijd al een mondeling akkoord gesloten. Als ik terugkijk op wat het allemaal in gang heeft gezet kom ik uit bij het feit dat ik een goede leraar ben. Zo, nu heb ik genoeg lopen hinten. Mijn man is hard aan het oefenen op een heel officiële handtekening en ik heb al begrepen dat hij deze keer ook nog eens betaald krijgt voor zijn inspanningen. Kan hij zijn schuldgevoel over zijn uithuizigheid straks afkopen met leuke lakjes.

Dag 896: Doel 55 (Toeval) is a post from Pippi 101 dingen in 1001 dagen.

Maar iedereen mag informeren of ik een Gothic ben (nee, een punk van middelbare leeftijd) of dat ik mijn man soms heb verloren heb (ik verlies alleen mijn sleutels, die man zit met superlijm aan me vast) omdat ik alleen zwarte kleding draag. Tegen niemand zal ik jokken over mijn leeftijd al doe ik er alvast een jaartje bovenop als mijn verjaardag aanstaande is. Aan mij zal niemand vragen van welk kind ik het meest hou omdat ik er maar één heb, maar als ik er zes zou hebben zou ik de steller van deze vraag niet eens antwoord kunnen geven. Dat iemand dit ooit aan een kennis durfde te vragen vond ik niet eens zozeer dom, maar vooral erg onbehoorlijk.

Rare vragen, daar struikel ik nou wel over. Waarom mijn man in zijn hoedanigheid als trainer het in zijn hoofd haalde om te schreeuwen dat de scheids het echt verkeerd zag? Omdat hij potverdorie ook maar menselijk is en het niet aan kan zien dat ook de kinderen van een ander onbestrafte elleboogstoten, doodschoppen of walgelijke scheldpartijen ten deel vallen. Of ik vind dat het kind goed kan voetballen? Goed genoeg voor een derderangs voetbalvereniging, maar man en ik rekenen niet op een telefoontje van Bert van Marwijk. Ons Pietertje ook niet, want hij verkiest een wit bestelbusje boven een rode Ferrari (of is dit een pleonasme?). En nee, ik begin niet aan dat geweldige dieet omdat ik toch geen bikini draag en als mijn vetrollen me letterlijk dwars gaan zitten is het vroeg genoeg om een zak snoep minder te verorberen.

De vraag die me de afgelopen achttien maanden het meest gesteld is vind ik voornamelijk onbegrijpelijk, Wat vind je man van je nagellakobsessie? Dan vraag ik me op mijn beurt af of ik me iets dien aan te trekken van wat mijn huisgenoot vindt. Ja, ik zou het echt jammer vinden als hij me na zeventien jaar zat zou zijn, maar zo lang ik niet het gevoel heb dat ik fout bezig ben maak ik me daarover ook niet te sappel. Waarom vragen ze niet of hij zich belazerd voelde toen hij ontdekte dat hij met een Indische ramp in de keuken was getrouwd? Vraag me nou gewoon maar eens waarom ik RKC supporter ben- daar kan ik net zo lang over praten als over mijn favoriete nagellakjes.

Met mijn nagellakgekte doe ik namelijk niemand pijn of verdriet- het geld dat ik eraan spendeer was anders naar de boekhandel gegaan. De lakjes zijn opgeslagen in Helmers in mijn eigen werkkamer en swatchen doe ik meestal aan mijn bureau, dus niemand zal bezwijken onder de nagellakdampen. Sterker nog, mijn man trakteert me regelmatig op potjes nagellak. Hij zal niet zelf iets kopen om me ermee te verrassen, maar hij duwt me af en toe een parfumerie in met de opdracht iets leuks uit te zoeken. En als mijn vriendinnen naar Duitsland gaan en in de DM gaan bellen of whatsappen om te vragen of ik nog iets nodig heb vindt hij het alleen maar lief, attent en -vooruit- een heel klein beetje gek. Want die gesprekken kosten over het algemeen meer dan die leuke en spotgoedkope P2 lakjes.

Voor de aardigheid heb ik hem zojuist gevraagd wat hij nou werkelijk vindt van mijn iets uit de hand gelopen liefde voor lakjes. Alhoewel ik hem ervan verdenk dat zijn antwoord ik vind het best, schat ingegeven wordt door zijn angst dat ik anders weer begin over dat pakje sigaretten per dag en al die voetbalwedstrijden op televisie vind ik het een prima antwoord dat mij in ieder geval niet uitnodigt tot doorvragen. Straks ga ik de lakjes die mijn vriendin A. tijdens haar flitsbezoek aan Duitsland voor me scoorde even lekker swatchen. Niemand vraagt het omdat hij groot, kaal en getatoeerd is, maar soms mag ik dat op zijn nagels doen. Als Oranje de finale haalt zie ik hem al met een biertje en een sigaret in zijn met oranje nagellak getooide handen zitten. Als ik het lief vraag.

Dag 895: Doel 97 (Vragen) is a post from Pippi 101 dingen in 1001 dagen.

Artikelen over baby’s zijn leuk om te lezen, maar ik ben blij dat mijn vruchtbare jaren er zo’n beetje opzitten. Dan kan ik ook niet in de verleiding te komen om nog eenmaal een poging te wagen. Inmiddels wil het kind dat wel en hij zou desnoods zelfs een zusje willen, maar mij lijkt het niks. Want hoe leuk het ook is om hem te hebben- ik ben echt niet vergeten wat een tropenjaren achter me liggen. Stel je voor dat mijn lichaam nog een kunstje met me uithaalt. Dan zit ik straks met een zuigeling, de menopauze en een heftig puberend kind. Als mijn man dan ook nog gaat testen of hij nog goed in de markt ligt en bevangen raakt door de kuikentjeskoorts is het hier echt bal.

Het idee dat ik weer de hele dag loop te praten tegen een baby die alleen maar huilt, eet en luiers vol krijgt geeft me buikpijn. Hele dagen sprak ik met het kind omdat ik graag wilde dat hij een grote woordenschat zou krijgen. Stapels boeken heb ik voorgelezen en ik heb zelfs voor hem gezongen. Dat laatste vonden we geen van beiden een succes, maar het voorlezen was lange tijd het leukste dat we samen hadden. Bij zijn geboorte had hij al een aardige boekenverzameling en toen hij opgroeide kwamen daar steeds meer bij. Iedere week kwamen er pakketten vol boeken uit het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten, want de eerste jaren van zijn leven verliep onze verbale communicatie in het Engels.

Het kind had heel veel boeken die hij me graag toeschoof als het weer eens voorleestijd was en Ruby and the Noisy Hippo was daar één van. Het is een beetje moralistisch verhaaltje over een meisje dat zich schaamt voor haar luidruchtige vriend Hippo. Maar het is een prachtig prentenboek waar je tijdens het voorlezen leuke geluiden bij kunt maken. Toen ik het vanavond zag liggen toen ik een paar vieze sokken opraapte stelde ik voor dat ik het weer eens zou voorlezen. Omdat dat kind het naar bed gaan graag wil rekken zei hij natuurlijk dat hij dat geweldig vond.

En zo lag ik gezellig naast mijn zoon die zijn knuffels tussen ons in propte. Nu hij twaalf is vraag ik tijdens het lezen niet meer welk kleurtje ik aanwijs en hoe de dieren op de achtergrond heten. Hij hoeft ook niet meer te weten wat voor snoepjes Ruby zag in de snoepwinkel waar ze zonder haar lieve en lompe vriend naartoe ging. Tijdens het voorlezen viel me op dat het allemaal zoveel sneller ging dan vroeger. Toen was een prentenboek lezen hetzelfde als het bezoeken van een magische wereld. Daarin spraken treinen, vrachtwagens en olijke konijntjes. De boeken die hij nu zelf leest gaan over de lotgevallen van achtstegroepers.

Nu hoop ik maar dat mijn vriendinnen kinderen krijgen die graag voorgelezen worden. Als het om kinderen gaat heb ik nergens verstand van. Als mijn zwangere vriendin A. vraagt of ik bepaalde kwaaltjes ook had weet ik het niet eens meer. Inmiddels ben ik helemaal vergeten wanneer het kind zijn eerste tandje kreeg en welke ouder hij als eerste aansprak. Wel dat hij al dik drie jaar oud was toen hij op slag volkomen zindelijk bleek en dat hij met anderhalf jaar boos werd toen zijn vader in de schoenenwinkel een verkeerde keuze maakte. Stond hij daar met een priemend vingertje put it back! te commanderen. Dat doet hij trouwens  nu ook weer, want dat hoort bij zijn leeftijd.

Straks mag ik de boekentante uithangen en daar heb ik ontzettend veel zin in. In een kinderboekenwinkel op zoek gaan naar het perfecte cadeau kan mij niet lang genoeg duren. En dan kom ik meestal thuis met talloze kinderboeken die het kind niet wil lezen en die ik zelf maar pak als ik niet kan slapen. Hoewel, tegenwoordig kijk ik dan graag op de babysite en verwonder ik me over alle dingen die je overvallen als je een kind krijgt. Nogmaals, voor advies over het grootbrengen van kinderen moet je niet bij mij wezen. Want ik rommel maar wat aan en hoop dat ik het goed genoeg doe zodat hij later nog eens op bezoek komt als ik in rusthuis De Laatste Strohalm zit te verkommeren met tien propvolle Helmers en een man die het televisievolume op max zet omdat hij anders de voetbalcommentatoren niet meer verstaat.

Dag 894: Doel 91 (Voorlezen) is a post from Pippi 101 dingen in 1001 dagen.

In de voetbalwereld wordt enorm veel gescholden. Zo erg dat het fragment waarin een bekende voetballer dat ziet u toch echt verkeerd tegen de scheidsrechter zei meermalen terugkeerde in voetbalprogramma’s. Dergelijk fatsoenlijk gedrag is namelijk behoorlijk zeldzaam. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat een wereldberoemde trainer ooit in een stadion werd verwelkomd door spreekkoren waarin de akelige dood van zijn echtgenote werd bezongen. Ging die man uit zijn dak, liet hij de wedstrijd stil leggen of diende hij een aanklacht in? Welnee, hij zorgde ervoor dat de ontvangende club geen prettige wedstrijd had. Zulk stoïcijns gedrag had waarschijnlijk niemand kunnen opbrengen.

Ooit zag en hoorde ik hoe een speler volkomen door het lint ging toen hem door een hele ploeg en zijn directe tegenstander in het bijzonder constant onwelvoeglijke taal met vooral het *woord werd toegeblaft. De trainers van die ploeg haalden nog net niet demonstratief de schouders op, maar lieten wel blijken niet echt wakker te liggen van zulk gedrag. Want de eerstvolgende keer gingen ze er vrolijk mee door. Wat mij dan weer extra onaangenaam trof was het feit dat deze ploeg uit het gereformeerde middelpunt van de Zuid-Hollandse bible belt komt. Blijkbaar ben ik na vier mentaal loodzware voetbalseizoenen nog schrikbarend naïef te noemen.

Geloof me, een heilig boontje ben ik niet. Maar als ik word geconfronteerd met onrechtvaardigheid verander ik van een nette schooljuf in een briesende furie. Dat slecht opgevoede dertienjarigen zich niet kunnen gedragen is tot daaraan toe, maar meestal komt het voort uit opruiende opmerkingen vanuit de dug-out en doen thuisfluiters en die ene grensrechter er vrolijk aan mee. Daarmee bedoel ik niet dat de arbiter letterlijk loopt te vloeken, maar het niet ingrijpen staat wat mij betreft voor stilzwijgende goedkeuring. Het liefst trippel ik tijdens zo’n wedstrijd het liefst het veld in en grijp ik de slechtste scheidsrechter na Howard Webb en Jesus (ah, vandaar!) Lopez Nieto bij zijn kladden. Om vriendelijk te vragen of hij het allemaal nomaal vindt, dat taalgebruik.

Enig rondvragen leverde de wetenschap op dat de club waaraan ik me zo heb geërgerd bekend staat als de bonte hond. Op zondag verslijten ze de drempel van die knoepert van een kerk die je direct bij het binnenrijden van het dorp ziet, als er gevoetbald wordt proberen ze de tegenstander te intimideren door stuitend gedrag. Dat doen ze omdat het voetballend niet zoveel voorstelt, maar de praktijk zal wel hebben uitgewezen dat je meer kans op succes hebt als je je tegenstander helemaal verrot scheldt. En er zijn altijd spelers die familieleden hebben verloren aan de ziekte waarmee gescholden wordt, dus er is immer een gerede kans dat je je als ploeg de wedstrijd in kunt terroriseren.

Met een scheidrechter die blatante overtredingen weigert te bestraffen en samenspant met een hevig vlaggende grensrechter voetbalt het vervelend. Het is zeer onplezierig te zien hoe kinderen worden geslagen, geschopt en beledigd zonder dat er iets aan gedaan wordt. Mijn man zegt doodleuk dat ze dat alleen maar doen als ze weten dat ze op reguliere wijze niet van je kunnen winnen. Nou, dat zal best waar wezen, maar is dat een reden om zulk wangedrag te pikken?  Daar kunnen we thuis nog discussies over hebben hoor. Bah, als ik iets haat is het gepraat over voetballen en alle uitwassen die daar schijnbaar bij horen.

Wie te gast is bij deze vereniging zal zich geen moment welkom voelen. Want behalve de goedgekeurde misdragingen in het veld valt er verder nog veel meer narigheid te bespeuren. Constant juichen en joelen bij gemiste kansen van de bezoekers is niet sportief- het is kinderachtig en onbeleefd. Ook het zeer luid spreken met een mislukt accent waarmee ze waarschijnlijk een slechte imitatie van Tante Es opvoeren is niet echt fijnzinnig. Wat wel opvalt dat men heeft afgeleerd in het veld racistische opmerkingen te maken. Mooi hoor, maar nu moeten ze het gebruik van andersoortige scheldwoorden maar eens gaan uitroeien. Want je waant je in die mooie landelijke streek waar de kerktoren prominent aanwezig is niet op een Zuid-Hollands eiland, maar eerder in het Brabantse Maaskantje.

Hiermee realiseer ik me dat je de grootste voetbalwedstrijdvervuiling tegenkomt bij ploegen uit een rurale omgeving en juist niet altijd zoals verwacht in de grote steden. In vier seizoenen ben ik overal wel geweest en ik heb schrikbarende parallellen gezien in het verbale gedrag van achterbuurtjongeren en frisgeboende knullen van het platteland. Het enige verschil is dat de kinderen uit sociaal zwakkere gezinnen meestal geen ouders langs de lijn hebben die vol trots zien en horen wat hun kind doet om de tegenstander te irriteren. En de toeschouwers van de tegenpartij niet te vergeten. Die zijn meestal na meer voetbaljaren in staat hun oren en ogen voor dergelijke uitwassen te sluiten, maar ik heb er nog altijd moeite mee.

Zeker na het geweldige toernooi in Sint-Niklaas waar ik geen enkel onvertogen woord heb gehoord valt het tegen op de Nederlandse velden. Misschien moet ik wel een foto van de daar gewonnen trofee in mijn telefoon opslaan om er bij uit de hand lopende wedstrijden naar te kijken en een zelfverzonnen mantra te chanten. Omdat nare ploegen uit een zeer christelijke omgeving mijns inziens het geloof danig bezoedelen zou ik wellicht kunnen overwegen het Zen-Boeddhisme een kans te geven. Met behulp van diepgaande meditatie ben ik misschien ooit zover dat ik raad weet met mijn boosheid. Ervan afstompen zit niet in mijn aard en met een iPod op mijn hoofd naar wedstrijden kijken is niet zo feestelijk, dus is verlichting zoeken waarschijnlijk de enige oplossing voor iemand die zich al rot schrikt als een wat barse stem telefonisch financiële steun probeert te werven voor de Kankerbestrijding.

Dag 893: Doel 55 (*) is a post from Pippi 101 dingen in 1001 dagen.

Het is een geweldig toernooi geweest. Alles was namelijk tot in de puntjes geregeld. Direct bij aankomst bleek dat al. Geen poespas, maar lekker in de stralende zon alle tijd om de wedstrijdvoorbereiding te doen. Voor de kinderen kregen we grote flessen bronwater mee en de begeleiders kregen te horen dat er in de bestuurskamer hapjes en drankjes klaarstonden. We voelden ons meteen heel erg welkom, want de mensen van de organiserende vereniging waren vriendeljk, behulpzaam en vol interesse. De meneer van het secretariaat was efficient en zeer aimabel en hij deed zijn werk uitstekend. Hij fungeerde tevens als speaker en bracht de aanwezigen telkens duidelijk verstaanbaar op de hoogte van alle wetenswaardigheden.

De jongens deden het geweldig. Nee, ze wonnen niet met grote cijfers van de landelijk spelende voetbalteams, maar ze konden goed mee. Sterker nog, ze hebben slechts één wedstrijd met 0-1 verloren. Dat was tegen het elftal dat ze later in de halve finale met beter voetbal met dezelfde uitslag versloegen. Als ik ga beweren dat ze alle wedstijden hadden kunnen winnen gelooft niemand me. Zegt niet iedere moeder dat? Maar we kregen wel genoeg complimenten en je zag de jongens met de wedstrijd in het toernooi groeien. Mede dankzij het uitgekiende wedstrijdschema waardoor er tussen poulewedstrijden nooit meer dan een half uur zat heeft het toernooi gewerkt als behoorlijke teambuilding, want iedereen bleef bij elkaar.

Over de wedstrijden heb ik weinig te melden. Daarvoor heb ik te weinig verstand van het spelletje. Wat me wel opviel is dat voetballen in België een non-contactsport lijkt. Er werd uitermate correct gespeeld en het kind heeft geen enkele schouderduw gehad. Hij speelde op een gegeven moment wel met een ingezwachtelde hand, maar dat was omdat een medespeler er op was gaan staan. Ook bijzonder vond ik dat in het Belgische voetbal heel lang zonder grensrechters wordt gespeeld. Pas als de kinderen 17 zijn komen de vlaggetjes tevoorschijn. Een hele opgave voor de scheidsrechters dus.

Nou, die arbiters waren geweldig. Natuurlijk konden ze echt niet altijd constateren of het buitenspel was, maar de manier waarop ze zich opstelden was voorbeeldig te noemen. Zonder zich hanig en autoritair op te stellen waren ze aanwezig. Thuisfluiterij was er niet bij en als onze trainer soms met een opmerking te kennen gaf niet zo blij te zijn met een scheidsrechterlijk beslissing kreeg hij als antwoord een heel minzaam lachje. Die heetgebakerde trainer schoot er pardoes van in de lach, want hij voelde direct aan dat zo’n man natuurlijk hartstikke gelijk had. Voor de arbitrage zou ik het kind subiet tot voetbalbelg willen laten naturaliseren.

Zoals in België gebruikelijk werd er goed voor de inwendige mens gezorgd. Vanaf negen uur was de bar open en kon je je tegoed doen aan heerlijk koude Maes pilsjes, in de bestuurskamer hadden ze de lekkerste koffiebroodjes die ik ooit gegeten heb en er was zelfs een warme lunch voor de kinderen. Heel slim had de organisatie rekening gehouden met iedereen behalve vegetariërs en werd er rijst met tomatensaus en kip geserveerd. Er werd gegeten in een speciale tent en het leverde een prima rustmoment op. Het moet een zware logistieke klus zijn geweest, maar het verliep uitstekend.

Mede doordat de sfeer zo fijn was gingen de kinderen er steeds meer in geloven. Toen ze de halve finale wonnen van de ploeg die eerder op een enkel gelijkspel na alles won was er trots, verbazing en vooral heel veel hoop. Het zag er zo feestelijk uit toen de twee teams die de finale gingen spelen in twee rijen het veld onder luid applaus opliepen. Voor de speciale gelegenheid waren er zelfs twee grensrechters ingeschakeld. De wedstrijd was spannend en na de gelijkmaker van het kind zelfs een bescheiden thriller. Kans op kans ging verloren en uiteindelijk gingen we door het minder goed benutten van strafschoppen met de tweede prijs naar huis.

Blijkbaar werkte mijn tevredenheid en enthousiasme zo aanstekelijk dat ik heel aardige gesprekken heb gevoerd met mensen van de organisatie. Het is ook ontzettend fijn om vriendelijk te worden ontvangen in de bestuurskamer. Toen we na het toernooi afscheid namen kreeg ik zelfs een dikke kus. Nou, zo dichtbij komen ze bij de eigen club niet. Misschien als ik in mijn kistje lig en men zeker wil weten dat ik niet meer adem. Maar in Sint-Niklaas leverde men puik werk af en dat leidt tot tevredenheid en welgemeende complimenten. Wie goed doet goed ontmoet, vrijwilligers van de voetbalvereniging!

Als de kinderen morgen winnen stellen ze de tweede plaats in de competitie veilig. Voor echte sporters is dat net zo erg als de allerlaatste, want alleen de bovenste plek telt. Wie weet waar het team vandaan komt begrijpt dat de tweede plaats voor dit elftal net zo belangrijks is als die van Feyenoord. En nu hebben de heren weer een tweede plek op hun conto kunnen bijschrijven. Als ik de staatsloterij win richt ik een eigen voetbalclub op en contracteer ik dit team als eerste voor FC Zoetemelk. En dan gaan we in navolging van de legendarische Joop echt wel een keer de hoofdprijs winnen. Want de trainer en ik trouwen als de jongens kampioen worden en op deze manier kan ik huwelijk nummer twee helaas vergeten.

Dag 892: Doel 55 (Tweede) is a post from Pippi 101 dingen in 1001 dagen.

Overigens geef ik waarschijnljk een totaal verkeerde definitie aan het woord nuttig. Boeken zijn het echt wel- luister maar eens naar de leraren die hun leesangstige leerlingen uitleggen waarom je voor Nederlands en de moderne vreemde talen stapels boeken moet lezen. Misschien is het niet strikt noodzakelijk om honderden CDs in de kast te hebben, maar nare klusjes doen zonder muziek is niet mogelijk. En je denkt toch niet dat je zonder kleding en schoenen veilig de straat op kan?  Zo, nu heb ik goede redenen bedacht voor de aankoop van dingen die ik vooral leuk vind. Alleen het verzamelen van nagellak kan ik niet goedpraten.

Wacht, ik heb wel kasten vol melamine serviesgoed. Als dat niet nuttig is! Maar helaas kan dat spul niet in de magnetron en dat is behoorlijk vervelend. Dan vervoer ik voedsel in een rantang met bakjes van melamine en dan moet ik alles overscheppen in porselein omdat de bakken smelten als ik de boel wil opwarmen. Dat levert een afwas van jewelste op en ik heb tot op heden geen vaatwasser. En melamine moet je loeiheet afwassen met een microvezel vaatdoek. Het levert bijna-verbrande handen en gesmolten nagllak op. Dus echt handig is dat spul dus niet.

Als mijn zakgeld in mijn handen brandt ga ik nooit nuttige dingen kopen. Niet zolang er nog lakjes zijn die ik nog graag aan mijn stash wil toevoegen. Binnenkort krijg ik twee nieuwe Helmers van mijn man die op de zaterdag voor Moederdag geen zin had om de plaatselijke parfumerie te bezoeken. Nou weet ik wel dat ik vastbesloten ben mijn verzameling in 2012 beneden de 2000 te houden, maar dan nog heb ik nog ruimte voor een paar honderd aankopen. Het is maar goed dat er geen nagellak is waarvan wetenschappelijk bewezen is dat het voor gezonde dus sterke nagels zorgt- en verkrijgbaar is in de meest fancy kleuren. Dan ga ik net als mijn moeder heel defensief zeggen dat iets gezond is terwijl het eigenlijk natuurljk gewoon leuk of lekker is.

Maar heel soms kom ik weleens thuis met iets waarvan je zou kunnen zeggen dat het enig nut heeft. De muggenverdrijvende sleutelhanger is zoiets. Ten eerste ben ik altijjd mijn sleutels kwijt en met zo’n gadget eraan loopt het misschien niet zo’n vaart. Het ligt al jaren in mijn werkkamer en dat terwijl ik altijd last van muggen heb. Tijdens het aankomende muggenseizoen ga ik het maar eens uit de blisterverpakking scheuren om te testen of het echt werkt. Waaschijnlijk maakt het een hoogst irritant geluid waardoor het alsnog in de prullenbak belandt. Het heeft vast hetzelfde effect als de muziek van Mozart op hangjongeren.

Soms zijn schijnbaar nuttige dingen eigenlijk behoorlijk onzinnig. Zo heb ik ooit een klein plastic geval gekocht waarmee je kruisjes kon zetten in je muggenbulten. Toevallig kom je dat ding ook aan je sleutelbos hangen en was het dus multifunctioneel. Het werkte wel, maar ik bleek in de praktijk te lui om het tevoorschijn te halen zodra zo’n pokkemug me weer te grazen had genomen. Uiteindelijk is het van de sleutelring verdwenen en daar ben ik helemaal niet zo rouwig om. Want als ik er goed over nadenk heeft nagellak toch nut. Als ik mijn nagels in de mooiste tinten lak heb ik iedere dag een verschillend gekleurd handigheidje om kruisjes mee te zetten in de bulten die achtergelaten worden door dove of hardleerse muskieten.

Dag 891: Doel 97 (Nuttig) is a post from Pippi 101 dingen in 1001 dagen.

Mijn overblijfkinderen helemaal niet. Zij mogen van de juf lezen tijdens het eten. Dat mocht ik vroeger niet van mijn ouders, maar de juf heeft liever kruimels tussen de bladzijden dan dat zij ontlezing in de hand werkt. Regelmatig neemt men een boek mee naar buiten als er ook gespeeld kan worden. Het is een leuk gezicht, die kaarsrecht zittende kinderen met een boek op hun schoot. Soms horen ze het niet eens dat ze zich tussen de schreeuwende en joelende kinderen bevinden. Dat komt omdat ze hele leuke boeken lezen die precies passen bij hun belevingswereld.

Toen ik elf was las ik het liefst boeken over meisjes op Engelse kostscholen. Mijn eigen kind zou ik nooit en te nimmer naar een internaat sturen, maar destijds was het mijn grote wens. Achteraf weet ik niet eens precies waarom ik het wilde. Want ik heb me ontwikkeld tot iemand die graag op zichzelf is en ik denk niet dat ik goed had kunnen gedijen in een meisjesomgeving. Misschien vond ik de grappen die men uithaalde, de paarden waarop dagelijks gereden mocht worden en de verhalen over nachtelijke feestjes waarbij men alles at wat los en vast zat wel het leukst.

De meisjes van nu lezen graag over meisjes die ongeveer hetzelfde meemaken als zij. Gescheiden ouders, verliefdheden en eetproblemen- tot mijn twaalfde speelden die zaken geen rol in mijn leven, maar dat geldt helaas niet voor de kinderen die ik nu tijdens de overblijf zie. Er worden ook enorm veel boeken geschreven die exact aansluiten op de ervaringen in hun eigen leven. De kinderen laten altijd zien wat ze aan het lezen zijn en die boeken gaan echt nooit over het leven op een kostschool. Want staat zoiets niet voor een plaats waar je heen wordt gestuurd als je thuis onhandelbaar bent of als je ouders voor hun werk vaak uithuizig zijn?

Het doet me plezier als een kind in een paar zinnen kan uitleggen waarom een boek goed is. Het is goed als ze de hoofdpersoon geloofwaardig vinden en ze ook zo zouden handelen. Ze herkennen graag karaktertrekken van vrienden en familieleden in de beschreven figuren. Als de ik-figuur dolfijnentrainer is verkoopt een boek direct als een gek. Naast fotomodel schijnt dat het vak te zijn waarvan elfjarigen dromen. Erg leuk om te horen is dat men ook graag leest over situaties die in hun leven nog te gebeuren staan, zoals het eerste vriendje en de eerste kus.

Tot mijn grote schrik kwam ik er laatst achter dat één van de kinderen mijn blog leest. Geen idee hoe ze mij op het spoor is gekomen. Ze bleek al maanden iedere dag te lezen wat ik meemaak in mijn leven en sprak me er pas op aan toen ik het een keertje over sex had. Verdorie, ze zei het nog hardop ook. Gelukkig zat iedereen verdiept in een boek. Toen heb ik wel even overwogen om mijn Facebook alleen toegankelijk te maken voor echte vrienden. Maar ja, dan zou ik een groep mensen van de twee voetbalverenigingen weer beroven van een hoop leeswerk dat ze zichzelf op de hals halen om daar later over te jeremiëren of er iemand voor op mijn man af te laten sturen. En dat lolletje gun ik ze echt wel.

Eigenlijk is het wel geinig dat ik zelf ook actief bezig ben met het tegengaan van de ontlezing. Supersaaie wedstrijdverslagen schrijven met gortdroge opsommingen van wie wanneer welk doelpunt scoorde is aan mij niet besteed. Daarbij kom ik zoveel randdebielen tegen op en rond de velden dat ik er wel over moet schijven. Tot op heden is er nog niemand geweest die recht in mijn gezicht heeft durven vragen waarom ik er plezier aan beleef om alles op te schrijven dat me irriteert. Dat zal in de toekomst ook niet gebeuren nu ik hier mededeel dat ik een werkelijk goede bedoeling heb met mijn geblog. En wie weet vind ik het vandaag of morgen wel tijd voor een echt boek. Omdat ik weiger te geloven dat iedere voetbalmoeder een loeder is dat haar Pietertje een Messi vindt zou het een hoop vrouwen voor ontlezing kunnen behoeden.

Dag 890: Doel 1 (Ontlezing) is a post from Pippi 101 dingen in 1001 dagen.

Nou, die gozer jokt hoor! Hij kan namelijk niet zingen. Een passender naam was Dikke Pad op een Brommer Rinus geweest of misschien zelfs Ondanks het feit dat ik niks kan heb ik wel een vriendin en een fijn vervoermiddel Rinus. Wellicht is het voorvoegsel Zanger gekozen omdat iemand die per ongeluk een bruin café binnenloopt denkt dat de goede man in het kader van een bezigheidstherapie zijn mond opent op de maat van de luide hoempamuziek die door de tent schalt?

Voordat ik me kon laten meeslepen in mijn negativisme en de kans liep goedbedoelende versjeskwelers en hun achterban danig te kwetsen en weer boze berichten binnen zou krijgen greep mijn man in. Nee, ook hij betwijfelde of de man in kwestie een goede artiestennaam had gekozen. Maar is The Edge ook niet een wat vreemde naam? Als ik de naam Toots hoor denk ik ook niet in eerste instantie aan ‘s werelds beste mondharmonicaspeler die -met alle respect- een verder wat kleurloze Belg is. Kijk, dat Dwayne Johnson zich The Rock noemt is dan wel weer reuze begrijpelijk, maar dat komt waarschijnlijk dat ik een zeer slechte smaak heb als het om mannen gaat.

Daarbij zijn er op dit moment zeer succesvolle mensen die een dikbelegde boterham verdienen met werkzaamheden die zij uitoefenen onder hun naam met DJ ervoor geplakt. Daar had ik in het begin ook wat moeite mee, want ik ben zo oud dat ik discjockeys zie als platendraaiers die goed letten op BPMs en door de juiste plaatjes te draaien zorgen voor overvolle dansvloeren. Is iemand die stuwende dansmuziek met daarbij listig geplaatste synthesizerriedels maakt eigenlijk wel een echte DJ? Dan ben je toch “gewoon” een artiest die zelf niet kan zingen? En je gebrek aan danskunsten weet te verhullen door je achter een bouwwerk met platenspelers te verbergen? Als de man die nu volkomen in de war op de bank zit te vegeteren zichzelf DJ Rinus had genoemd was ik nooit op de hoogte geweest van het allernieuwste op muziekgebied. Als het kind straks thuiskomt zal ik hem eens vertellen dat zijn oude moeder er weer wat heeft bijgeleerd.

Dag 889: Doel 97 (Zanger) is a post from Pippi 101 dingen in 1001 dagen.