Natuurlijk let ik bij het scannen van de vacatures goed op of er nog een baantje in het onderwijs bij zit. Juf zijn zit me in het bloed, maar nu ik er een tijdje uit ben vraag ik me stilletjes af of ik er wel weer in wil. Een leven zonder enge collega’s en beleidsmakers die meer oog hebben voor het budget dan het welzijn van de leerlingen bevalt me erg goed. En ik besef dat ik veel te lang heb doorgewerkt met de pest in mijn lijf. Als ik eerder en dus uit vrije wil was opgestapt had ik nu gepopeld om weer ergens voor de MBO-klas te staan. Omdat ik mijn kinderen niet in de steek wilde laten kon ik het niet opbrengen mijn ontslag in te dienen. En nu ben ik hevig aan het twijfelen.

Op de school waar ik werkte is heel veel veranderd. Meerdere overigens prettige collega’s zijn weggegaan en er zijn mensen van wie onderwijstaken zijn afgenomen. Het komt er op neer dat enorm veel lessen worden gegeven door studenten. Mijn plek is zelfs ingenomen door een vrouw die aan het begin van het schooljaar haar eerste college Engels nog moest volgen. Maar ja, ze was wel mooi tweede geworden in een schoonheidsverkiezing voor dames met een maatje meer. Kijk, daar kan ik dan weer niet tegenop. In ieder geval hoor ik veel klachten, maar de school gaat vrolijk verder met het beleid. Volgens mij wil ik daar niet eens meer werken als ze het vriendelijk zouden vragen.

Er is in de tijd dat ik er weg ben ook enorm veel veranderd als het gaat om de leerlingen. De school is zo ongeveer het afvoerputje van een groot opleidingscentrum geworden. Wat elders mislukt of niet te handhaven is wordt naar de vestiging op het eiland gestuurd. Dus begint het aantal probleemgevallen akelig snel te stijgen en daar lijdt de sfeer in de klassen natuurlijk ook onder. Gelukkig heb ik nog geen echt nare verhalen gehoord, maar de gemoedelijkheid schijnt rap te verdwijnen. Erg zonde van een school die heel lang als goed te boek heeft gestaan. Helaas sloeg de verrotting toe in de vorm van een opperhoofd dat zich heeft verrijkt door gebruik te maken van zijn privileges. In meer of mindere mate werd zijn voorbeeld gevolgd en werd de school de beste klant van de reisbureaus voor allerhande snoepreisjes waarbij voor de vorm een school in den vreemde werd aangedaan.

Zojuist ben ik begonnen in een boek dat ik vanmiddag voor een luttel bedrag bij de sigarenboer aanschafte. Het eerste hoofdstuk is huiveringwekkend: een docente wordt door een moeilijke leerling met een mes bedreigd. Zij slaagt erin te vluchten. Allemaal heel leuk en aardig voor de juf, maar ik vroeg me direct af waarom ze die gek met een mes achterliet bij de kinderen. Omdat ze er heilig van overtuigd was dat het hem om haar te doen was? Of was het een kwestie van lijfsbehoud? Het gaat hier om een literaire thriller en de schrijfster kennende zal later vast blijken dat die knul ervoor betaald werd door een jaloerse collega. In ieder geval zal het beschreven voorval vast in een heel ander daglicht komen te staan. Wat natuurlijk mijn vraag niet wegneemt: zou ik weggerend zijn als de kinderen in het lokaal zaten?

In mijn loopbaan als juf ben ik nog nooit bang geweest voor een kind. Dat komt voornamelijk omdat ik altijd vrij lieve leerlingen had. Maar ook de kinderen die buiten school de vreemdste dingen deden hebben mij in de klas nooit bang gemaakt. Toen ik bij een opsporingsprogramma zag dat twee van de liefste knullen die ik ooit lesgaf een roofoverval pleegden kon ik mijn ogen niet geloven. Daarna heb ik overigens wel even aan mijn mensenkennis getwijfeld, hoor. Al met al heb ik altijd geweten dat kinderen ook rare fratsen uithalen en toch lief kunnen zijn voor hun juf. Maar zou dat nog steeds gelden? Als ik ergens voor de klas ga staan moeet ik dat vertrouwen helemaal opbouwen en ik ben best bang dat ik niet meer zal kunnen aarden op een vreemde school.

Heel langzaam groeit nu het besef dat ik weer aan de slag wil. De boosheid en teleurstelling zijn grotendeels verdwenen en ik wil weer meer van de wereld zien. Gelukkig kan ik nog steeds eten en nagellakjes aanschaffen en zo hoef ik mezelf geen geweld aan te doen door ergens te gaan werken waar ik doodongelukkig ben. Het is vaker voorgekomen dat ik door het lezen van een boek een bepaalde kant in het leven opgestuurd werd en wie weet gaat dat ook gebeuren als ik Schaduwzuster van Simone van der Vlugt lees. Vroeger keek ik op Fort Alpha en Heartbreak High na nooit naar schoolseries. Want ik wist dat ik dan situaties zou tegenkomen die ik dan in het echt zou gaan meemaken. Wie weet ben ik na dit boek wel weer zo enthousiast over het onderwijs dat ik zelfs op een middelbare school zou gaan solliciteren. In het ware leven gebeuren tenslotte gekkere dingen dan in boeken.