Omdat ik Indische ouders heb is eten altijd vrij belangrijk geweest. Er werd iedere dag gekookt met verse ingredënten en altijd had mijn moeder meer dan twee groenten op tafel staan. Met vijf kinderen was er altijd wel eentje die iets niet lustte en blijkbaar vond zij het prima als we iets niet wilden eten. Dat kwam vast omdat mijn vader stiekem ook een kieskeurige eter was. Dat mag ik niet eten van de dokter jokte hij dan aan tafel als hij zijn Indische maaltijd opschepte terwijl wij zuurkool met worst voorgeschoteld kregen. Als ik had geweten dat hij stond te liegen had ik geen lammetjespap-trauma op hoeven lopen. Want hij bleef wel net zo lang naast me staan totdat ik mijn steeds kouder wordende op behangerslijm lijkende maaltijd op had.
Mijn vader kon heel goed koken en hij heeft dan ook jarenlang kookles gegeven. Zelf heb ik geen culinair talent en ik ben waarschijnlijk het enige kind dat nooit is meegesleept om als kookassistent te fungeren. Achteraf begin ik dat wel jammer te vinden, want af en toe zou ik mijn man wel willen influisteren hoe mijn vader een bepaald gerecht maakte. Nu moeten we alles uit kookboeken halen en ik zweer dat geen enkele kok zulke heerlijke saté met pindasaus maakte als mijn vader. Nu Lonny niet meer op televisie staat te kokkerellen eten we opeens andere dingen omdat de bekendste chefs niet zo vaak Indisch koken.
Een lopende encyclopedie vol Indo-feitjes was mijn vader ook. Hij kon afschuwelijk verhalen vertellen over zijn leven als kind uit een gemengd huwelijk en tijdens zijn laatste jaren vertelde hij steeds minder grappige verhalen over zijn jeugd in een Jappenkamp. Ook over de tijd dat de meeste Indische mensen naar Nederland kwamen wist hij dingen te vertellen die je nooit in een geschiedenisboek zult aantreffen. Hij kon enorm trots zijn als hij vernam dat een bekendheid Indo-roots had. Hij deed ook heel veel werk voor een vereniging voor Indo’s waardoor ik nog een heel klein beetje kennis van zulke zaken heb. Jammer genoeg kan ik hem niet meer vertellen wat ik vandaag tegenkwam in de oerhollandse supermarkt. Op de weegschaal bij de afdeling AGF kan de klant tegenwoordig kiezen tussen Groente, Fruit en Indo. Hij had dit geweldig gevonden.
Oh ik kan ook niet de heerlijke sate maken zoals mijn oma het deed. Zelfs mijn familie kan dit niet, al denken ze van wel.
Ik mis het soms wel, met zijn allen naar opa en oma toen ze nog in een duplexwoning woonden en dan met de hele familie, inclusief half broertjes en zusjes van mijn oma, die de leeftijd van mijn vader hebben, in de kleine ruimte verblijven en dan in de eetkamer om de beurt gaan eten, waar oma erbij kwam zitten om mee te snoepen. De gelovige schilderijtjes aan de muur, tekeningen, een kast vol met foto’s van familie over de hele wereld, de parkietjes in een hokje spelend. Wat een chaos, maar wat fijn.
Mijn Indische omaatje was da best.
Ok genoeg sentiment,
Ik vind de verhalen erg mooi, natuurlijk zijn ze soms ook echt horror.
Ik zou best meer willen weten over mijn oriental roots, mijn grootouders vertelden nooit veel, de laatste jaren in Ned-Indie waren natuurlijk verschrikkelijk en de oorlogstijd ook. In Nederland moest er in het nu geleefd worden, mijn vader is ook jaren zo geweest. Toen hij in Nederland kwam wilde hij Nederlands worden en mijn oma kookte apart Nederlands voor hem. zo heeft hij ons ook opgevoed, nog geen scheldwoordje geleerd, behalve het tolol wat ik vaak genoemd werd. Gelukkig praat mijn vader wel meer over toen en waarom hij bepaalde keuzes gemaakt heeft.
1 keer per jaar in augustus, dan zit ik voor de televisie en doe mee aan de herdenking, want ik weet dat mijn familie daar heeft geleden en genoten en een stukje van mij verlangd naar het onbekende
xxxx
Oh Tam, je begrijpt het helemaal. Indo’s en eten- een onlosmakelijk geheel. Haal herinneringen op aan een bepaalde gebeurtenis en men weet nog precies wat er toen op tafel stond. Tijdens de maaltijd verlekkerd bedenken wat er morgen op het menu staat en altijd iets lekkers krijgen als je je niet optimaal voelt.
Maar ook het onder het tapijt vegen van pijnlijke herinneringen is typisch Indisch en dat zorgt ervoor dat de in Nederland geboren generaties bedroevend weinig van de eigen geschiedenis weten. Als die Indische vereniging er niet was geweest had ik waarschijnlijk helemaal niks geweten. Dat is eigenlijk wel heel treurig.
Zin om dit jaar op 15 augustus samen naar de herdenking bij het Indisch Monument te gaan? Ben nog nooit geweest, maar ik raak op mijn oude dag door onze conversaties toch opeens meer geïnteresseerd. Het komt steeds vaker ter sprake en ik vind het jammer dat ik nooit een “pappie, vertel” moment heb gehad.
Xxxx
Ja dat wil ik wel. Ik mis ook het oma vertel eens.. Mijn oma vertelde mij soms iets maar ik was ook nog heel jong.
Mijn oudste tante wil soms nog wel eens vertellen over de kampen maar alleen als we alleen zijn, haha en dat komt niet vaak voor.
Zij is getrouwd met een oostduitser en haar man heeft mij laatst een heftig verhaal verteld over de oorlog hier.
Ik vind dergelijke verhalen fijn om te horen, de ervaring van mensen raakt mij meer dan de geschiedenis lessen.
Zullen we gaan? Ik vind het een mooi idee
xx
Afgesproken: dan gaan deze twee Indische dames op 15 augustus 2012 samen naar de herdenking bij het Indisch Monument. Daar ben ik niet meer geweest sinds we de as van mijn vader hebben verstrooid.
Moeten we niet eens iets doen met de achtergrond die we delen?
xxx
Yes we will
Heb je al wat in gedachten?
Kookhoekje? whhahah
Haha, dat lijkt me een grote grap. Als mijn vader dit leest is hij vast bang dat ik de familienaam te grabbel gooi:)
Pingback: Categorie indo «