Als er iets is waar ik heel goed in ben dan is het wel van een mug een olifant maken. Af en toe heb ik grote moeite met het scheiden van hoofd- en bijzaken en back to basics komt niet voor in mijn vocabulaire. Daar moet ik toch iets aan gaan doen, want mijn hoofd en huis worden zo zoetjes aan toch wel te krap voor alles wat er ik in stop. Helaas leidt dat voornemen er toe dat ik allerlei boeken aanschaf die mij wijsmaken dat een opgeruimde ziel in een opgeruimd huis woont. Die boekwerkjes zie ik in de winkel liggen en dan moet het gelijk aangeschaft worden omdat ik zonodig mijn leven moet stroomlijnen. Vooralsnog leidt dat voornamelijk tot overvolle boekenkasten, iets dat ook de bedoeling niet was

De drama queen in mij zorgt ervoor dat ik jarenlang met mezelf in de knoop heb gezeten. Nu ik vijftig ben heb ik de meeste levensvragen subiet uit het raam gedonderd. Wat ik na al die jaren nog niet bereikt heb is hoogstwaarschijnlijk de moeite niet waard. Over een levensmotto heb ik lang en hard nagedacht. Het kon me niet diepzinnig genoeg zijn, maar tegenwoordig verkies ik Glücklich ist wer vergißt was doch nicht zu ändern ist boven de modieus-zwartgallige buiktattoo van Angelina Jolie die stelt dat wat haar voedt haar ook verwoest. Tot vorig jaar oktober kon ik vechten tegen de bierkaai en diep ongelukkig zijn als ik dingen niet kon veranderen. Maar ja, wat voor zin heeft het als het inhoudt dat ik dan mensen en hun oordeel over mij zou moeten veranderen? Dat gaat nooit gebeuren natuurlijk.

Sinds er een grote schoonmaak in mijn priveleven heeft plaatsgevonden lig ik ‘s nachts niet meer te piekeren. Zoveel mis is er niet met mijn normen en waarden en bloedverwanten die mij als resultaat van een meningsverschil direct geblokkeerd hebben op Twitter wens ik bij deze een lang en ongelukkig leven toe. Vanaf nu kijk ik met weemoed terug op de vele leuke dingen uit mijn verleden en zet ik een dikke streep onder de rest. Zo, het hoofd is eindelijk vrij schoon. En nu mijn huis nog. Daarmee bedoel ik overigens niet dat ik een professional ga inschakelen die goed is in het reinigen van mijn leefomgeving. Niemand is hier allergisch voor huisstof, dus er is geen enkele reden om er enkele liters Dettol doorheen te jagen.

Inmiddels bezit ik allerlei boeken die mijn leven overzichtelijker beloven te maken. Trinny en Susannah voorzien mij van tips die voorkomen dat ik met kleding thuiskom die beter past bij een opgewekt en sportief type van 1.80 meter. Na zorgvuldige bestudering ben ik tot de slotsom gekomen dat ik zwart blijf dragen, dat ik v-hals truien moet aantrekken en dat het helemaal niet zo erg is dat ik het silhouet van een kroket heb. Er liggen ergens nog boeken over handtassen en shoppen in Engeland- wie zou zonder kunnen? En natuurlijk heb ik Het handboek voor de moderne vrouw op de plank dat een stuk leuker en beter geschreven is dan De Baedeker voor de (huis)vrouw.

Mijn favoriete gids voor een opgeruimd leven staat al meer dan tien jaar in de kast. Het is trouwens het enige zelfhulpboek dat ik van kaft tot kaft gelezen heb. Er staat werkelijk van alles in: van hoe je je gootsteen moet ontstoppen tot tips om een spiritueel leven te leiden. Nou moet ik eerlijk toegeven dat ik het gedeelte over geld iets minder aandachtig bekeken heb dan de stukken over stijl en emotionele hulpverlening. Maar het is allemaal heel leesbaar, informatief en grappig. En ik weet zeker dat als ik erin slaag alle richtlijnen te volgen mijn leven een stuk simpeler zal zijn. Jammer genoeg ben ik niet zo’n volgzaam type en zal ik me vaak in allerlei bochten wringen om toch te kunnen doen wat ik leuk vind.

Het boek heet Three Black Skirts en is geschreven door een journaliste die voor alle wereldberoemde modetijdschriften heeft geschreven. Deze dame, Anna Johnson geheten, heeft blijkbaar overal verstand van. Ze heeft het boek niet alleen geschreven, maar ook nog prachtig geïllustreerd. De cover is pittig schattig en doet me even geloven dat een vrouw echt maar drie rokjes nodig heeft om te slagen in het leven. Het klinkt heel plausibel, die theorie van haar. Het is gebleken dat mijn manier van rokken kopen weer iets te hoog gegrepen is qua eenvoudig doch chique. Johnson zegt dat je er eentje nodig hebt om te verleiden, een ander om te slagen en een derde om lekker in rond te slonzen. Mijn fatale fout is dat ik altijd alle drie in één wilde. Dat resulteerde de aankoop van wel zeventig zijden rokjes die net iets te glanzend waren voor het werk, onhandig op de fiets en binnen de kortste keren kapot gelounged waren.

Het lijkt me slim om zeer binnenkort maar eens te gaan kijken wat op basis van het geleerde mijn huis mag verlaten. Misschien ga ik over een jaar of twintig al naar een bejaardentehuis en ik moet er niet aan denken om op mijn oude dag nog door al mijn zooi heen te waden om te beslissen wat er mee mag naar dat kamertje van vier bij vier. Daarbij heb ik altijd al een wat gestroomlijnder leven willen leiden en het is nu een goede tijd om eraan te gaan werken. Dat er wat ballast uit mijn leven is verdwenen voelt zo heerlijk aan dat ik het principe van weggooien wat niks voor je doet maar eens ga toepassen op alle fronten. Maar omdat drie Helmers toch niet zoveel plaats innemen laat ik alle roze en witte frosty miskopen lekker zitten. Dichtte Dorothy Parker ooit dat zij nooit sufficient champagne zou verkrijgen, ik weet zeker dat een hedendaagse vrouw om te overleven in de materialistische westerse wereld zoveel mogelijk nagellakjes tot haar beschikking moet hebben.