Wie te weten komt dat ik thuis nauwelijks naar televisieprogramma’s kijk die werkelijks niets te maken hebben met voetballen vindt mij ongetwijfeld een sneu, niet erg assertief vrouwtje. Want er schijnen genoeg voetbalweduwes te zijn die ondanks die verstokte sportkijkers nog weleens iets zien dat zij zelf echt leuk vinden. Ach, als ik echt wil kan ik af en toe wel een soapaflevering meepakken. Maar vanaf vrijdagavond (Jupiler League) tot en met maandagavond (die Televizierringwinnaars) zit de afstandsbediening muurvast in de knuisten van manlief.

Dan kan je je afvragen waarom ik geen televisie op mijn werkkamer heb. Het antwoord is heel eenvoudig: daar wil ik niet wezenloos naar een scherm kijken. Dat is de uitgelezen plek om zelf iets creatiefs te doen. Maar een minstens zo belangrijke reden is dat ik in mijn eentje televisie kijken helemaal niet leuk vind. ‘s Ochtends kjken mijn man en ik graag samen naar het kanaal van National Geographic. In het begin bleven we hangen als we Cesar Millan en al die onaangepaste honden hadden gezien, maar tegenwoordig kijken we bewust en met veel interesse en plezier naar allerlei informatieve programma’s. We hopen er zoveel van op te steken dat we geen slecht figuur meer slaan als we bij Triviant een vraag over biologie, aardrijkskunde of geschiedenis krijgen.

Daarbij is er nog een beweegreden om niet te eisen dat we een keer en famille kijken naar het soort vermaak dat de televisiebazen onder de noemer human interest op de buis kwakken. Het is namelijk zo dat ik de laatste jaren de kijkkkast als een soort poppenkast ben gaan zien. Inderdaad, dat zou kunnen slaan op al die talentenjachten die misschien doorgestoken kaart zijn of die programma’s waarbij bekende nietsnutten strijden om een prijs die de kijker een week later alweer vergeten is. Maar ik bedoel het vrij letterlijk: al die meneertjes en mevrouwtjes die op de beeldbuis allerlei veel te intieme details van hun leven prijsgeven maken iets heel infantiels in mij los. Oude mensen gaan meestal in zichzelf mompelen, maar ik geef op luide toon mijn mening over alles dat mij voorgeschoteld wordt.

Tijdens de uitzendingen van The Voice of Holland hadden mijn man en ik regelmatig woordenwisselingen. Doodziek werd ik van die voorspelbare commentaren als die mag van mij zelfs door als ze niet kan zingen als hij weer eens een aantrekkelijke dame spotte. Nou snap ik zelf ook wel dat een varkensgezicht je danig in de weg zit zelfs als je de stem van een engel hebt, maar ik probeerde hem er toch aan te herinneren dat het volgens de naam van het programma om het stemgeluid ging. Tot overmaat van ramp stootte hij het kind dan aan dat direct begon te blaten dat de zangeres in kwestie inderdaad een lekker chickie was. Dan hoor ik die mannen nog liever lyrisch praten over de kwaliteiten van Lionel Messi.

Maar soms zie ik zelf wel in dat ook ik vreselijk irritant bezig kan zijn tijdens het kijken. Laatst keken we naar een aflevering van het zo romantisch bedoelde All you need is love. Volgens mij gaat dat programma een heel nieuw publiek aantrekken, want er was nogal wat treurigs te zien. Leedvermaak en voyeurisme zijn tegenwoordig ook aanwezig tussen de items over geheime verliefdheid en familie in den vreemde. Zoals die oetlul die door zijn vrouw was betrapt op chatten met allerlei vrouwen. Walgelijk vond ik hem en zijn misselijkmakende smoesjes. Zoals het poppenkastpubliek kijk achter je! joelde, moest ook ik mijn portie gal spuwen. Bang stamelde mijn man Maar ze heeft me op Wordfeud alleen maar gefeliciteerd met mijn overwinning, schat en daarna drukte hij me zijn iPhone in de handen. Zo, dat wist ik dan ook gelijk.

Helemaal giftig werd ik van die mutant die er al jaren een tweede gezin op na bleek te houden. Nou wil ik geen loze beloftes doen, maar zodra ik er lucht van krijg dat mijn man zich met zulke rottigheid bezighoudt is het einde oefening. Direct betrok ik alles op mezelf en zag ik één of andere snol met het kind dat ik er nog graag bij had willen hebben.  Mijn man beet ik toe dat hij in het vervolg buiten een straal van vijf meter van een niet-voetbalmoeder moest blijven omdat ik hem anders castreer met een bot nagelschaartje. En dat een Boris Beckertje zelfs een trainer van een pupillenteam uit de tweede klasse kon overkomen. Kortom, ik liet me flink meesleuren door de onsmakelijke details die een volslagen idioot en diens vergevingsgezinde echtgenote openbaar maakten. Het was werkelijk een genante vertoning bij mij thuis op de bank. In chips en cola had ik helemaal geen zin meer.

Voortaan kijk ik niet meer naar dit soort entertainment. Dan kan ik maar niet verlekkerd meepraten op het schoolplein of in de voetbalkantine. Dan maar met een zielig gezicht bekennen dat ik weer niet naar een spraakmakend programma heb gekeken, maar wel helemaal op de hoogte ben van de stand van zaken in de Nederlandse, Duitse, Italiaanse, Spaanse en Engelse voetbalcompetitie. Natuurlijk vinden al die voetbalmoeders mij dan verbazingwekkend suf en meegaand. Maar als ze er achter komen hoezeer ik me kan misdragen als het om ander vermaak gaat vrees ik dat ik helemaal terecht ongenadig word uitgelachen.