Als ik vandaag een euro had gekregen voor iedere keer dat het woord Valentijn op mijn netvlies verscheen had ik een splinternieuwe Helmer met inhoud kunnen aanschaffen. De social media stonden er bol van en ik heb me erover verbaasd en lichtelijk geërgerd. Wat een commercieel gedoe allemaal. Het ergst vond ik de hooggespannen verwachtingen van mensen die al jaren niet meer in Sinterklaas, Kerstman, Paashaas en Tandenfee geloven. Toch dachten ze dat hun geliefde juist op deze dag met het ultieme presentje zou komen. Misschien hadden zij daarvoor wel maandenlang hints gegeven om op 14 februari hartkloppingen te veinzen bij het openscheuren van het feestelijke inpakpapier.

Het is duidelijk dat ik niet bijzonder romantisch ingesteld ben. Mijn man noemt mij zelfs afstandelijk. Dat klinkt niet bijzonder plezierig, maar ik vrees dat hij gelijk heeft. Het is niet dat ik een koud hart heb, maar ik wil wel toegeven dat ik eigenlijk tot op het bot verwend ben. Mijn hele leven lang kreeg ik wat ik graag wilde. Tot op zekere hoogte dan, want ik heb nooit een Arabische volbloed mogen uitpakken. Maar mijn ouders stonden altijd voor me klaar en wat binnen het budget lag werd voor me aangeschaft. Over aandacht en steun heb ik nooit te klagen gehad en wellicht ben ik daardoor enigszins blasé geworden. Helaas ben ik ook erg vergeetachtig en niet bepaald attent- op mij hebben de commercie en zieltogende winkeliers weinig vat.

Nu begint het kind steeds meer aandacht te schenken aan meisjes en het is een kwestie van tijd dat hij voor het eerst verliefd wordt. Hopelijk heeft hij niet al te veel van die genen van mij die garant staan voor menige faux pas op relationeel gebied. Moet ik hem nou op het hart drukken dat hij vrouwen moet geven waar zijn moeder niet naar taalt? Mijn verjaardag vind ik behalve het feit dat ik blij ben dat ik nog leef niet bijzonder belangrijk. Geen enkele behoefte aan een knalfeest heb ik en het liefst heb ik het er niet over. Er zijn meerdere gelegenheden geweest dat hij er niets van gemerkt heeft dat ik verjaarde. Voor mij hoeft hij geen tekeningen te maken, gedichtjes op te zeggen en cadeautjes te kopen met het geld van zijn vader. Iedere dag dat ik hem om me heen heb is het voor mij feest.

Overigens is mijn man ondanks zijn stoere uiterlijk wel degelijk attent en lief. Perfect is hij niet, hoor. Er zijn momenten geweest dat ik hem graag met de kraakwagen mee had gegeven. Maar als het gaat om kleine en grote attenties is hij geweldig. Regelmatig bakt hij overheerlijke chocoladecakes met studentenhaver of pecannoten voor me en brengt hij me met de auto waar een lijnbus me ook zonder problemen zou brengen. Soms koopt hij bespottelijk dure cadeaus voor me, voornamelijk gadgets die ver boven mijn budget gaan. Daar voel ik me soms weleens schuldig over, maar hey, I’m worth it!

Vandaag was ik het eens een keer die met een kleinigheidje kwam op Valentijnsdag. Nou ja, ik had nog maar een tientje in mijn portemonnee en het toeval wilde dat de drogist een fijne aanbieding had zodat ik hem kon verblijden met twee flessen badolie. Dat is in ieder geval iets dat hij helemaal voor zichzelf heeft, want ik ga nooit in bad. Maar ik heb er wel bij gezegd dat hij eigenlijk een sportauto, diner bij Noma en een nachtje met Shakira waard was. Toen we later bij de supermarkt in de rij stonden viste hij opeens een doos bonbons uit een bak. Hij vroeg ik zin had in chocolade en voordat ik ja had geknikt had hij het al teruggelegd. Nee, je mag straks wel nagellak uitzoeken, besloot hij. Hij is toch de man van mijn dromen en ik hoop dat hij met het kind niet alleen over sex en de gevaren van chatten gaat praten, maar dat hij hem ook inwijdt in de geheimen van de romantiek.

Tegenwoordig heeft het kind veel noten op zijn zang als het om kleding gaat. Trok hij tot een jaar geleden nog braaf alles aan wat zijn ouders voor hem kochten, sinds hij twaalf is moet hij mee als er iets nieuws aangeschaft dient te worden. Doodgewone winkels als H&M en De Bijenkorf zijn niet goed genoeg meer, want nu moet er gewinkeld worden in sportzaken. Gelukkig gaat zijn vader altijd mee, want als ik me ergens niet thuis voel is het wel in winkels waar ze spullen verkopen die ik me absoluut niet interesseren. Op zoek naar leuke sokken knal je zo tegen de bokszakken op.

Hij weet precies wat hij wil hebben, namelijk kleding en schoeisel waar de halve school mee rondloopt. Jarenlang was ik zo ongeveer de enige moeder die niet wilde dat haar kind zich bewust was van het bestaan van allerlei merken. Op zo’n schoolplein staan nogal wat ouders die trots vertellen welke dure labels ze kopen voor hun snel groeiende kinderen. Daar zal ik nooit aan mee doen, maar inmiddels word ik wel meegetroond naar bepaalde winkelhoekjes waar ze kleding met strepen en grote letters erop verkopen. Omdat hij het zo leuk vind probeer ik te veinzen dat ik het ook reuze interessant vind, maar dat lukt maar matig. Soms zou ik weleens een leuk gothic kindje wilen hebben. Met zwarte nagellak op.

Belachelijk vind ik dat zo overduidelijk reclame maken voor een merk en daar nog grof geld voor neertellen ook. Het liefst peuter ik krokodillen en sportlieden te paard direct van het shirt af, maar uit ervaring weet ik dat zoiets lelijke plekken achterlaat. Het zal allemaal best van goede kwaliteit zijn, maar ik vind het eigenlijk niet zo leuk dat mijn kind er bijloopt alsof hij in een uniform loopt. Dan had ik hem net zo goed op een Brits-georiënteerde school kunnen doen waar dat sowieso verplicht is. Als hij groot en blond was geweest zou ik grote moeite hebben mijn eigen kind uit de kluwen kereltjes te onderscheiden. Want met die vrijwel identieke kleding zien ze er allemaal eender uit.

Zelf ben ik trouwens wel enorm van de uniformen. Omdat ik een zeer gemakzuchtig karakter heb draag ik al jaren hetzelfde. Althans dezelfde kleur en in het zwart heb ik meer dan honderd zijden jurken en bijpassende vestjes. Aan seizoensgebonden outfits doe ik niet, want mijn vrij dunne kleding vul ik gewoon aan met dikke maillots en een extra t-shirt. In al die jaren voor de klas heeft nog nooit een kind opgemerkt dat ik soms in iets te feestelijke cocktailjurken met een spuuglelijk vest erop stond les te geven. Wel dat ik altijd vrij ongezellig oogde, maar dat gaf natuurlijk niet, want school is wel de onplezierigste dagbesteding die ze kennen.

Straks gaat het kind naar de middelbare school en het zal me benieuwen met wat voor verhalen hij thuiskomt. Straks staat er een vrouw voor de klas waarop hij heimelijk verliefd wordt. Aannemelijker is dat hij regelmatig tegen me aan komt zeuren omdat hij zijn docenten stom vindt. Dan zal ik er achter komen waarop kinderen allemaal letten als ze zich stierlijk zitten te vervelen tijdens de les. Zelf heb ik nooit willen vragen hoe de kinderen mij zagen. Waarschijnlijk het saaiste jufje ooit in dat zwarte uniform. Slechts eenmaal heb ik meegemaakt dat een stomdronken leerling op het eindexamenfeest vroeg of ik met hem wilde zoenen. Dat heb ik niet gedaan, maar enkele jaren later kreeg ik daar bijna spijt van toen ik zag hoe goed hij was opgedroogd. In plaats van al die sportieve kleding met strepen en letters stond hij in de supermarkt opeens in een mooi kostuum naast me. We hebben gezellig gekletst, maar over die ene vraag heb ik het maar niet gehad.

Tegenwoordig word ik op straat wel erg vaak voorbijgereden door ex-leerlingen. Dan zit ik met een net iets te strakke rok op mijn gammele fiets terwijl de kinderen in bolides langs scheuren. Het is dat ze toeteren, zwaaien en door een open raam naar me schreeuwen, anders had ik ze niet snel herkend. Vooral bij regenachtig weer en sneeuwval lachen ze vriendelijk naar me. Laatst was er eentje die pesterig om me af kwam. Langzaam en van links naar rechts zwenkend reed de onbekende auto op me af. Aan het stuur een grijnzende jongeman die ik tot hij dik, oud en grijs is kind zal noemen.

Ooit stopte een leerling die blijklust als portier abrupt toen hij mij op de stoep zag lopen. Met zijn postuur in die wel erg kostbare auto voelde hij zich niet geroepen zich iets aan te trekken van de toeterende medeweggebruikers. Hij vroeg me uitgebreid hoe het met me ging en stelde me nog voor aan zijn vriendin. Er is er ook eentje die al jaren rondrijdt in een leswagen en het is voorgekomen dat ik gegroet werd door twee ex-leerlingen voorin de auto. Eigenlijk zie ik die kinderen alleen maar fietsen als ze nog geen achttien zijn, want daarna halen ze al rap hun rijbewijs.

Veel kinderen krijgen hun rijbewijs van hun ouders die vaak het eerste autootje van hun kind ook nog eens betalen. Die verwende kinderen zijn ook altijd stomverbaasd als ze vernemen dat ik geen rijbewijs heb. Sterker nog, ik heb slechts eenmaal achter het stuur van een auto gezeten. Die stond stil, want het stuurslot was kapot en ik wilde mijn brute kracht aanwenden om het ding in beweging te krijgen. Maar een rijles heb ik nog nooit gehad. Nooit gewild ook. Mijn vader zette al zijn kinderen op een gegeven moment achter het stuur, maar mij heeft hij het nooit aangeboden.

Toen ik mijn man leerde kennen werkte hij als rij instructeur. Direct bood hij aan me les te geven, maar ik hield de boot af. Met mijn fiets kwam ik overal en naar mijn werk reisde ik destijds per bus. Nadat hij me een paar maanden lang het verkeer had zien trotseren zei hij heel eerlijk dat hij het idee had dat het toch geen goed idee was te gaan lessen. Hij had al meerdere leerlngen gehad die het nooit leerden en een gevaar op de weg waren. Blijkbaar behoor ik tot die categorie. Normaliter kan ik vreselijk tekeergaan als ik in een hokje geduwd word, maar toen ik het hoorde was ik eigenlijk vooral opgelucht. Want ik begreep het helemaal.

De kinderen snapten niet dat ik mijn kans op totale vrijheid (sic) heb laten schieten. Zij begrijpen niet dat een volwassen vrouw ook heel goed kan functioneren zonder zo’n klein roze pasje in de portemonnee. Maar ik ben heel erg blij dat nooit aan het avontuur begonnen bent, want

• mijn concentratievermogen is net groot genoeg voor het lakken van mijn nagels
• langs de weg gebeuren altijd interessantere dingen dan recht voor me
• mijn talent voor multitasken geldt niet in de auto met pookjes en pedalen
• dagdromen kan ik niet laten en het minst erge is nog dat ik daardoor de TomTom niet hoor
• achter het stuur mag ik niet whatsappen, eten en mijn lipstick bijwerken
• mijn budget laat de aanschaf van een auto niet toe
• als ik de Staatsloterij win voel ik me geroepen zo’n lelijke Prius te kopen
• mijn man rijdt me overal heen
• in geval van nood ben ik toch te gestrest om zonder ongelukken op de plaats van bestemming te komen
• tanken lijkt me vreselijk ingewikkeld met al die brandstoffen in één enkele pomp
• mijn ruimtelijk inzicht voorspelt catastrofale gevolgen bij pogingen tot parkeren
• mijn kleine gestalte maakt het me onmogelijk de voorruit volledig ijsvrij te maken
• het betekent dat ik weer een sleutel heb om kwijt te raken
• met mijn schoenen achter het stuur kost me mijn hoge hakken

Mensen die na het aanhoren van bovenstaande waslijst nog durft te suggereren dat ik daardoor wel erg veel lol in het leven dreig te missen vertel ik altijd vriendelijk dat het me aan mijn reet mag roesten. Tenslotte kan ik ook niet trompet spelen en alhoewel dat inhoudt dat ik nooit de gezelligheid van de plaatselijke harmonie zal kennen heb ik het gemis nog nooit sterk gevoeld. Het is net als Aromat op het avondeten- als je het nodig hebt is er iets mis met de basis.

Het is bijna Valentijnsdag en de winkels liggen dan ook vol met hebbedingen waarvan de winkelier verwacht dat iedereen met verkering het graag zou willen hebben. In de supermarkt zijn ze er ook helemaal op voorbereid met een display vol chocolade hartjes, siliconen cupcakevormjes in hartvorm en allerlei zoetigheid waarmee je iemand in een romantische stemming zou kunnen krijgen. Hopelijk gaat mijn man daar niet shoppen om mij komende dinsdag blij te maken, want ik heb een hekel aan Valentijnsdag en ik eet net zo lief vierkante of ronde cakejes. Het is onzin omjuist op 14 februari anonieme liefdesverklaringen te sturen. Dat kan je toch het hele jaar door doen? Daarbij vind ik het een vervelende dag voor schoolkinderen die als enige niks in hun kastje aantreffen en er zullen ‘s avonds ook een hoop snikkende vrouwen tot de conclusie komen dat het ook dit jaar weer niet gelukt is om de aandacht van een fijne man te trekken.

Vorig jaar werd ik volkomen verrast met een mooie armband en ketting, maar ik zal erg geen heimelijke traan om laten als ik dit jaar niet in de prijzen val. Want ik krijg genoeg en eigenlijk heb ik helemaal niets nodig. Het is sowieso erg moeilijk om mij ergens mee te verrassen. Zeker sinds ik mijn Excelbestand met boeken per ongeluk van mijn BlackBerry gewist heb weet niemand wat ik al heb. Behalve mijn vriendinnen dan, want die zijn perfect op de hoogte van het verschijnen van de nieuwste boeken van mijn favoriete schrijvers. Als het om nagellak gaat schenkt men mij het liefst cadeaubonnen. Daarnet heb ik er eentje van mijn vriendin A. gekregen en in gedachten sta ik al in de parfumerie om er misschien wel twee lakjes van te kopen.

Soms is het weleens jammer dat mijn man geen interesse heeft voor mijn blog. Hij heeft nog nooit een stukje gelezen. Waarschijnlijk denkt hij dat hij al alles over me wel weet. Tot op een bepaalde hoogte is dat wel zo, maar er zijn best onderwerpen waarover we nauwelijks spreken. Nu is het wel handig dat hij niet hoeft te lezen dat ik hier wereldkundig maak dat ik een hekel heb aan zijn moeder, maar het heeft ook geen zin om hier flink te gaan zitten hinten. Dus krijg ik ook van hem geld om iets leuks voor mezelf te kopen en zal hij niet naar de winkel sneaken om iets voor me te halen. Het is dus heel onzinnig dat ik hier nou ga zitten vertellen dat ik hartstikke graag een parelsieraad wil. Want hij leest het toch niet.

Vooral het geval hij het toch doet wil ik wel even kwijt dat mijn vriendin E. nu tegenover me zit met een prachtige parelketting om. Niet zo’n klassiek Jackie O. geval, maar een moderne variant met zilverkleurige elementen. Zoiets wil ik ook wel. Inmiddels heb ik al achterhaald dat een dergelijk sieraad niet veel meer hoeft te kosten dan een paar flesjes nagellak. Voor Valentijnsdag zal het wel niet lukken, maar ik zou wel ooit een prachtige parelketting om mijn hals willen hebben. Zoiets wil ik misschien nog liever dan een nieuwe trouwring.

Mijn hele leven ben ik al een boekengek. Daarom dacht ik dat het een goed idee was om al voor de geboorte van het kind wat meer jeugdliteratuur aan te schaffen. Gelukkig had ik al heel wat staan en dat heb ik aangevuld met wat ik in boekwinkels tegenkwam. Maar ik was natuurlijk helemaal niet op de hoogte van wat de moeite waard was, dus kocht ik een aantal naslagwerkjes waarin me precies werd uitgelegd wat een goed boek was en vooral waarom. Heel veel klassiekers bleek ik rtouwens al te hebben, maar ik heb ook veel aangeschaft dat ik eerst zelf las om er achter te komen of het daadwerkelijk zo goed was. Tijdens mijn zwangerschapsverlof heb ik enorm veel gelezen. Toen hij werd geboren had hij een propvolle Billy.

Daarin zaten heel wat boeken die ik in de loop der jaren heb voorgelezen. Toen bleek dat hij dol was op (voor)lezen heb ik er nog veel meer bijgekocht. We gingen heel vaak samen naar kinderboekhandels en daar gaf ik mijn laatste geld uit. Dat kon toen makkelijk, want ik had die nagellakverslaving nog niet opgelopen. Nu heeft hij een boekenwand in zijn kamer en daarin staan klassiekers en een heleboel spul voor beginnende lezers. Tot anderhalf jaar geleden heb ik hem nog regelmatig voorgelezen, maar nu hoeft het voor hem niet meer. Zelf een boek ter hand nemen is er helaas ook niet meer bij. Al mijn goede bedoelingen ten spijt heb ik dus geen lezer voortgebracht. Nou ja, voetballen is ook leuk. En de wat knullig geschreven boeken over zijn favoriete spelletje heeft hij in ieder geval gelezen.

Er komt een tijd dat hij die wel erg aanwezige boeken op zijn kamer zat is. Misschien krijgt hij ooit wel het onzalige idee dat boeken niet stoer zijn- je weet maar nooit wie hem daarin zullen gaan beïnvloeden. Dan wil hij posters van lekkere wijven en snelle auto’s aan de wand prikken. Hem dwingen de boel te laten staan vind ik onzin, want het is straks wel de plek waar hij zich helemaal thuis moet voelen. Als hij niet meer de hele avond naast ons op de bank ligt wil hij vast mijn zijn vrienden chillen. Op zijn bank hangen, naar muziek luisteren en op zijn PlayStation spelen of misschien zelfs filosofische gesprekken voeren. Of dat goed gaat in een kamer vol kinderboeken weet ik niet. Maar ik weet al helemaal niet waar ik al die boeken moet laten. Als ik nog plaats had voor boekenkasten hadden die er allang gestaan.

Uiteindelijk zal het me wel lukken om de logeerkamer helemaal vol te proppen met Billy’s. Maar ik vraag me de laatste tijd steeds af of ik alles wel moet bewaren. Is het niet verstandiger om één en ander weg te geven? Dat ik het al overweeg is al heel wat, want boeken wegdoen vind ik eigenlijk niet zo fijn. Ieder boek is met liefde gekocht en zelfs de twee afgrijselijk slechte boeken die ik ooit cadeau kreeg kan ik niet wegknikkeren. Maar het is me al gelukt om een Engelstalig Barbie boekje te schenken aan het kleine zusje van de keeper van vorig jaar. Ook heb ik een stapeltje pasgekochte boeken gelijk doorgeschoven naar een jarig nichtje. Maar grote schoonmaak houden en echt veel wegdoen?

Misschien moet ik gewoon een verstandige schifting maken. Alleen wegdoen wat niet tot de favoriete prentenboeken behoorde zal niet eens zoveel moeite kosten. Bij de verzameling voor beginnende lezers zit ook nog wel iets dat nauwelijks gelezen is en dat hij in ieder geval niet meer uit de kast gaat halen. Het zou al helpen als ik zeker zou weten dat de boeken terecht zouden komen bij iemand die er plezier aan zal beleven. In de schoolbibliotheek kunnen ze misschien ook nog wel wat gebruiken. Zeker de Engelstalige kinderboeken zouden daar een fijn thuis kunnen vinden. Misschien is het wel een leuk afscheidscadeau als het kind aan het eind van dit schooljaar vertrekt. Het is wel een mooie manier om gedag te zeggen tegen de school waar hij zoveel fijne bagage heeft opgedaan.

Als iemand mij vraagt of ik sportschoenen bezit geef ik altijd een negatief antwoord. Maar dan jok ik wel een beetje, want ik heb wel degelijk een aantal op zolder weggepropt. Omdat ik die krengen nooit meer draag z]jn ze bijna uit mijn geheugen gewist. Terwijl ik er ooit veel plezier aan heb beleefd, want bijna tien jaar geleden was ik verslaafd aan sporten. Vijf dagen per week was ik op de sportschool waar ik urenlang fitnesste, spinde en op een gegeven moment nog met een hardloopgroep meedeed ook. Wie mij nu kent kan zich dat niet zo goed voorstellen en ik vraag me ook af wat ik er zo lollig aan vond. Waarschijnlijk de sociale contacten, want ik beschouwde de mensen met wie ik sportte toch als een soort warm bad. Toen ik weer een leuke baan kreeg ben ik na een jaar gestopt en ik ben nog steeds niet teruggegaan.

Voor de slanke lijn heb ik het nooit gedaan. Het was meer een soort uitdaging en ik ben er head first ingedoken. Mijn uiterlijk heeft nooit veel voor me betekend. Het kwam domweg nooit in me op om ontevreden te zijn met mijn lijf en gezicht. Nu ik ouder word en zie dat het verval heeft ingezet vind ik het vooral jammer dat ik er nooit van genoten heb dat ik ooit jong en strak was. Welnee, destijds wilde ik gewoon boeken lezen en basgitaar spelen. Opvallen interesseerde me absoluut niet. Nog steeds is dat zo en wie denkt dat het tentoonstellen van mijn nagellakstash uit aandachttrekkerij voortkomt heeft het faliekant mis. Dat ik doe wat ik leuk vind redt mij van nare depressies, maar het maakt me natuurlijk wel gemakzuchtig en een beetje smug.

Tegenwoordig heb ik niet bijzonder veel lichaamsbeweging en aan diëten doe ik al helemaal niet. Mijn extra kilo’s horen bij mij. Daarom kan ik me enorm opwinden over die eikel van een Karl Lagerfeld. Tientallen jaren was hij een wat mollig manneke met een aanstellerig paardenstaartje. Toen is hij via een rigoureus afvalschema zo ongeveer de helft aan gewicht kwijtgeraakt. Maar wat hij in mijn ogen vooral mist is fatsoen en realiteitszin. Hij weigert categorisch kleding in maat 40 te maken en noemt Adele dik. Uitleggen waarom ik hem een vreselijke vent vind is nog teveel moeite. Hij is trouwens de enige niet die zulke onbeschofte opmerkingen durft te maken. Ooit dacht ik iemand te kennen die precies hetzelfde deed. Die ging van maat 46 naar 32 en kon het vervolgens niet laten minachtende opmerkingen over haar zusje met een maatje meer te maken.

Overigens heb ik wel respect voor mensen die zelfdiscipline aanwenden om hun leven naar hun eigen ideaalbeeld vorm te geven. Als ik maar de helft van dat doorzettingvermogen had was ik nu in ieder geval een stuk rijker. Maar ik heb niet eens genoeg wilskracht om iedere avond honderd sit-ups te doen. Waarom zou ik? De kleding die ik kocht toen ik dagelijks uren doorbracht in de sportschool kan ik nog steeds aan. Alleen de sportschoenen zijn verbannen naar de zolder. En daar zullen ze wel nooit meer van af komen. Tenzij ik volgend jaar toch een leuk hondje adopteer waarmee ik moet gaan rennen. Maar dan ga ik eerst een paar fatsoenlijk ogende schoenen kopen- op die slagroomtaarten die ik heb wil ik niet meer gezien worden. Het liefst zou ik mijn oude fitnessschoenen dragen, maar die zullen wel niet goed genoeg zijn.

Het filmpje op BeautyLab waarin ik beken dat ik 1327 nagellakjes bezit heb ik slechts eenmaal durven bekijken. Mijn stem klinkt gek en betweterig en je kunt aan mijn gezicht en make-up zien dat ik die dag om kwart over zes opgestaan was en had staan schreeuwen langs de lijn. Daarom was ik erg verrast door de vele comments waarin men opmerkte dat ik er helemaal niet uitzag als iemand van vijftig. Alhoewel ik altijd beweer dat mijn uiterlijk me koud laat was ik zeer gevleid. Kijk, ik zal er niet beter van slapen en het zal Petrus niet overtuigen de poort voor mij te openen, maar ik vond het enorm leuk om te lezen. Mijn man trouwens ook. Die las iedere opmerking en spoorde me aan vooral snel te reageren op de vragen die erbij stonden. En sindsdien zegt hij pesterig dat hij in ieder geval een vrouw heeft die er net zo oud uit ziet als hij is. Nou ja, da’s beter dan de opmerking van het kind: Nou, ik vind veertig ook hartstikke oud, mam!

Mijn vriendinnen hebben elk een aantal penvriendinnen. Deden ze eerst voornamelijk aan postcrossing waarbij ansichtkaarten over de hele wereld verstuurd werden, nu worden er dikke brieven verzonden. Omdat ik van schrijven hou hebben ze me gevraagd waarom ik nou niet ga corresponderen met iemand aan de andere kant van de wereld. Daar heb ik helemaal niet zo’n zin in, zeker niet na die verhalen over allerlei vreemde schrijflustigen. Ten eerste moet je maar iemand kunnen vinden naar wie je epistels van tien kantjes wilt gaan schrijven. Wie zit er in hemelsnaam te wachten op een vijftigjarige vrouw die dol is op nagellak? De meeste vrouwen van mijn leeftijd zijn constant bezig met hun loopbaan of de kleinkinderen. Of een uitputtende combinatie van beiden en dan hebben ze natuurlijk geen zin om nog eens brieven te gaan zitten schrijven.

Met opgesloten boeven te gaan schrijven trekt me nog steeds niet aan. Overigensj is een vriendin die dat wel met de beste bedoelingen deed inmiddels afgeserveerd door haar penvriend. Waarschijnlijk was ze niet toeschietelijk genoeg- wie zal het zeggen. Corresponderen met iemand die ik niet ken is het probleem niet. Via Twitter en comments op (beauty)blogs onderhoud ik tegenwoordig vriendelijke contacten, maar ik zie geen reden om die om te zetten in echte briefwisselingen. Volgens mij zit daar ook niemand op te wachten. Wat moeten ze terugschrijven als ik vertel dat het kind goed gevoetbald heeft, teveel kletst op school en dat mijn man weer zo’n verrukkelijke chocoladecake met studentenhaver heeft gebakken? Als ik bedenk met welke belevenissen ik zo’n brief naar Siberië, Perpignan of Kansas City moet vullen slaat de schrik me om het hart.

Het is natuurlijk niet zo dat ik echt niets meemaak op een dag, maar ik kan mezelf er niet eens toe zetten weer in mijn dagboek te schrijven. Het kost erg veel tijd en moeite om te de dag nogmaals te beleven en de hoogtepunten neer te pennen. ‘s Avonds lees ik een boek of kijk ik naar een film. En zoek ik een lakje dat ik net voor het slapengaan nog snel ga opbrengen. Voordat ik mijn ogen sluit denk ik wel na over wat er die dag is voorgevallen. Soms droom ik daar dan van, maar vaker ben ik het al kwijt voordat ik me omdraai en ga snurken. De boel nog eens oprakelen omdat er weer een brief richting een penvriendin moet lijkt mij te veel op herkauwen.

Als ik graag wil delen wat mij bezighoudt ga ik lekker bloggen. Dat is natuurlijk ook schrijven, maar dan wel voor een publiek dat zich niet verplicht hoeft te voelen te reageren op de afreageerstukjes die ik iedere avond het wereldwijde web op slinger. Overigens vind ik het wel heel erg leuk dat er mensen zijn die me laten weten dat ze iets gelezen hebben. Met blogs is het net als met preken in de kerk. Daar ga ik bijna nooit naartoe, maar als ik me eens geroepen voel komt er altijd zo’n net iets te langdurige overpeinzing die toevallig gaat over iets waarover ik mijn hoofd breek. Het is ontzettend leuk om bij de comments te lezen dat mijn stukje voor herkenning zorgt. Net zoals ik graag blogs lees die me laten schateren, huilen of boos maken van pure emotie.

Over een paar dagen komen mijn vriendinnen en ik bijeen om te gaan schrijven. De meiden gaan al hun penpals blij maken en ik ga thee inschenken, naar mijn mooie ongebruikte Hello Kitty schrijfblok staren, lezen en mijn stukje van die avond alvast maken. Al voelt dat wel aan als de boel bedonderen. Want ik kies er niet voor niks voor om bijna aan het eind van de dag te schrijven over iets dat me die dag is opgevallen. Want ik schrijf natuurlijk wel een egoblog, het heeft geen enkele maatschappelijke importantie. Er zijn vrouwen die al mijn onderwerpen met hun echtgenoot bespreken, maar ik heb een man die daar geen behoefte aan heeft. Nagellak laat hem onverschillig, boeken leest hij niet en als iemand mij slecht behandelt laat hij liever zijn vuisten spreken. Overigens is zijn vrij ongeïnteresseerd klinkende opmerking Lekker belangrijk, schat vaak hetgeen mij uit een wat negatieve flow haalt.

Omdat het niet in mijn aard ligt om heftige gebeurtenissen zodanig te relativeren dat niets mij meer kan schokken blijf ik waarschijnlijk nog jaren bloggen. Als ik een succesvol blogster wil worden moet ik gaan schrijven over dingen waarvan ik verstand heb. Een beautyblog voor oude vrouwen zou wellicht het spreekwoordelijke gat in de markt kunnen zijn, maar daarvoor ontbreekt mij het heilige vuur. Oh, ik had best mooi willen zijn hoor, maar ik word al moe als ik aan al die smeersels en bezoeken aan schoonheidsspecialisten denk. Dus blijf ik stukjes tikken over mijn leven. Wie twijfelt of mijn zieleroerselen nou echt de moeite van het lezen waard zijn raad ik aan door te zetten. Over een aantal jaren stopt het kind me in Huize De Laatste Strohalm en wat daar gebeurt zal iedereen die van plan is lekker oud te worden flink waarschuwen. Lijkt me geinig als ik straks half bloglezend Nederland kan vertellen hoe je akelige oude heksen van repliek kunt dienen en viezeriken op leeftijd van je lijf kunt houden.

Bij de meeste mensen hangt de verjaardagskalender op het toilet. Het liefst mooi in het zicht vanaf het plekje op de pot. Op die manier kan iedere bewoner alle verjaardagen in het hoofd prenten. Wie een regelmatige stoelgang heeft zal geen verjaardag meer missen. Tante Annie krijgt ieder jaar een feesteljke kaart en wie zo slim is om de trouwdag te noteren zal daarvoor beloond worden door een blij verraste partner. Erg handig is het om het geboortejaar bij iedere naam op de verjaardagskalender te zetten. Dat moet mijn moeder ook maar eens doen, want zij weet van slechts twee kinderen hoe oud zij precies zijn. Dat zijn de oudste en de jongste en voor de leeftijden van de drie tussenliggende kinderen belde ze vroeger gerust op.

Een kijkje op de verjaardagskalender aan de muur zegt nogal wat over de mensen die dagelijks in die toiletruimte verkeren. Er zijn helemaal volgepende exemplaren die een druk sociaal leven veronderstellen en kalenders vol doorgehaalde namen zouden een hoop hartzeer kunnen betekenen. Zelf heb ik al zo’n jaar of twintig een compleet lege verjaardagskalender hangen. Dat ding kocht ik ooit omdat het een Nijntje kalender is en destijds spaarde ik alles waar het schattige witte konijntje op stond. De t-shirts heb ik allang weggegeven, maar veel voorwerpen gebruik ik nog steeds. Schriften worden volgeschreven en ik drink graag uit een melamine Nijntje beker. De verjaardagskalender is al een paar keer meeverhuisd, maar er staat tot op de dag van vandaag dus niemand op.

Dat zegt heel veel over mij. Alhoewel ik heel behoorlijk met mensen kan omgaan hecht ik me niet zo snel. In mijn leven heb ik lange tijd gedacht dat bepaalde mensen mij ook onvoorwaardelijk liefhadden. Toen ik besefte dat dat absoluut niet het geval was heb ik afstand genomen omdat het mij een beter gevoel gaf. Ook energieverslindende vriendschappen zijn uit mijn leven verdwenen. Die vriendin die mij weigerde te feliciteren toen ik zwanger was en die mijn pogingen afstand te scheppen beantwoordde met stalken schijn ik nu ook eindelijk kwijt te zijn. En op mijn vijftigste wil ik nou weleens een verjaardagskalender met namen die er hopelijk heel lang op zullen staan.

Dat ga ik heel voorzichtig aanpakken. Niet streven naar vriendschappen en ilefde tot de dood ons scheidt, maar wel alleen mensen die me dag en nacht mogen bellen. Dat er weleens iets dreigt te verwateren moet ik maar op de koop toe nemen. Heb ik niet ergens gelezen dat vriendschap ook een seven year itch kent? Ach, als ik me niet meer zo kwetsbaar opstel zal het wel loslopen met de teleurstellingen. Daarom ga ik de namen echt niet met een 3B potlood opschrijven. In mijn hoofd heb ik al een aardige rij namen staan en ik ben benieuwd hoeveel nieuwe namen met geboortejaar 2012 en later er bij zullen komen. En vooral: welke namen. Het zal me ook nu niet lukken een vriendin over te halen haar zoon Herman te noemen en zelfs met een nagellakerfenis van heb ik jou daar is er geen mens die erover peinst een klein meisje Pippi Wednesday te noemen. Jammer, maar hoe al die kinderen ook genoemd zullen worden- ik zal ze liefdevol vermelden op die prachtige Nijntje verjaardagskalender.

Na twee winters waarin de sneeuw maar niet wilde verdwijnen heb ik er schoon genoeg van. Wilde ik ooit eens fijn in de kerstvakantie naar Reykjavik, nu haal ik het niet meer in mijn hoofd. Het is tijdens de eerste sneeuwbui van het jaar nog best lollig, die dikke witte vlokken die overal op blijven liggen. Dan heb ik het idee alsof ik in een kerstkaart terecht ben gekomen. Dan breekt het moment aan dat het banjeren door een dikke laag sneeuw kletsnatte voeten oplevert en strooizout een desastreus effect op het leer van mijn lievelingslaarzen blijkt te hebben. Binnen de kortste keren verandert het fluffy laagje in een ijskoude brij en dan moet je uitkijken dat je niet onderuit gaat. Op mijn leeftijd moet ik al gaan vrezen voor gebroken heupen.

Maar of het mijn goedkeuring heeft of niet: het heeft laatst gesneeuwd en omdat het al dagenlang behoorlijk vriest ziet de wereld er opeens heel anders uit. Alle rotzooi die normaal een doorn in het oog ligt te wezen op straat is nu verborgen. Die kilo’s herfstbladeren in mijn verwaarloosde tuin zijn niet meer te zien en ik heb stille hoop dat de boel als bij toverslag verandert in een dun laagje compost. Verder beleef ik weinig plezier aan sneeuw en ijs. Maar het kind kwam verrukt uit school, want hij zou met vrienden gaan schaatsen. Op een parkvijver waar hij afgelopen zaterdag nogal onheus was bejegend door een volwassen man die hem de naarste woorden naar het hoofd had geslingerd, dus mijn man en ik gingen mee.

Dat bleek nergens voor nodig te zijn en al binnen een minuut werden wij dwingend verzocht op te hoepelen. We mochten wel een kleine geldelijke bijdrage leveren voor koek en zopie, maar het kind wilde niet dat we nog langer bleven. De tijd dat hij om kwart over drie gelijk op schoot kroop ligt achter ons. Nou ja, laten we maar blij zijn dat we nu wat meer tijd hebben om samen iets te ondernemen. Meestal gaan we dan maar boodschappen doen, want gezamenlijk romantisch lopen doen zijn we enigszins verleerd. Dus bliezen we de aftocht waarbij we nog de schrik van ons leven kregen toen het ijs waarop we liepen om geen omweg te hoeven maken vervaarlijk begon te kraken. Nog nooit heb ik die man zo snel zien lopen. Die zag zich al met zijn honderd kilo door het ijs zakken. Met publiek bestaand uit een groep twaalfjarige ettertjes.

Nu is de Elfstedenkoorts ook al begonnen. Als het dit jaar doorgaat is het de eerste tocht die het kind op televisie kan zien. Helaas is hij van de zap-generatie en heeft hij dus een voorkeur voor schaatswedstrijden die minder dan 35 seconden duren. Zijn vader en ik hebben de meest recente Elfstedentocht nog helemaal gevolgd. Op de bank in een lekker verwarmd huis zagen we een start in het duister en we hielden ons hart vast toen de laatste finishers door plassen ijswater moesten schaatsen. Waarschijnlijk zouden we nu wel weer kijken. Het kind vast niet, want die staat liever zelf op een paar oude hockeyschaatsen.

Overigens kan hij het best. Hij zwiert over het ijs en valt bijna nooit. Maar toch vind ik het een beetje link. Straks bezeert hij zich en dan kan hij een tijd niet voetballen. Hoe vervelend ik het spelletje ook vind, ik moet er niet aan denken dat ik een geblesseerd kind thuis heb zitten. Daarbij zal zijn vader gewoon doorwerken met het team en daar wordt zo’n kind ook niet vrolijker van. Overigens heb ik afgelopen vrijdag de keeper en de topscorer nog van het onbetrouwbare ijs moeten sturen. Als die twee gasten verzuipen kunnen we het kampioenschap wel op onze buik schrijven!

Als echte juf grijp ik deze ijzige tijden wel aan om het vocabulaire van het kind een fikse boost te geven. Hij weet nu wat een rayonhoofd doet, wat klunen is en hoe een ijstransplantatie wordt verricht. Het zal hem een rotzorg zijn, want hij is alleen maar geïnteresseerd in lekker sportief doen met zijn vrienden. Tegenwoordig komen er ook groepjes meisjes bij staan en dat begint hij steeds leuker te vinden. Toen we wegliepen bij de vijver hoorden we een meisje uit zijn klas piepen dat hij voorzichtig moest doen. Dat was een hele opluchting, want dat opletten en waarschuwen is twaalf jaar lang mijn taak geweest. Het was vreselijk koud vandaag, maar toen ik nog een laatste keer omkeek en hem gezellig op het ijs zag keuvelen met een aardig blond meisje werd mijn moederhart toch eventjes lekker warm.

Na al mijn gezanik over de door voetbalprogramma’s verziekte zondagavonden kan ik nu eindelijk eens vertellen dat ik vanavond om kwart over acht klaar zit om naar iets te kijken dat ik erg leuk vind. En dat de komende twee zondagen voor mij eindelijk eens de moeite waard zullen zijn. Zaterdag werd het al aangekondigd in de weekendkrant: drie zondagen lang zijn Kees van Kooten en Wim de Bie weer te zien bij de VPRO. Gelijk komen de meest hilarische scènes naar boven die veilig zijn opgeslagen in mijn geheugen. Niks is zo leuk als grinniken over grappige dingen van vroeger, maar het is natuurlijk helemaal geweldig als je het over vroegah kunt hebben.

Jarenlang heb ik in een stuip gelegen van het lachen om types die zo van de straat geplukt leken. Fussy oude mannetjes noemen wij achter hun rug om heel onbeleefd Gé en Arie- als we in een echt lollige bui zijn los hermanos Temmes. Tegenwoordig kunnen we geen flauwe grappen meer maken over iets dat zoveel ptas kost, maar als iemand op televisie beweert een heuse held te zijn roepen we keihard Do ist der Bahnhof!  De Frank en Carla van Puttens van de wereld komen we ook regelmatig tegen, net als Koos Koets en de wethouder van Juinen. Het is dat hij totaal geen gevoel voor humor had, maar mijn schoonvader was wel een type Cor van der Laak. En als ik die ene weerreporter met zijn voorspellingen zie weet ik werkelijk niet of hij nou Karel of Peter heet.

Het kind moet vanavond verplicht meekijken. Want het zal net zo leerzaam zijn als een bezoek aan het museum. Je mist behoorlijk wat culturele bagage als je vanavond en de komende twee weken niet gaat kijken. Het zal vast niet de hele tijd lachen, gieren en brullen worden, maar wie de heren Jacobse en Van Es niet kent zal niet begrijpen dat ik even dacht in een aflevering van Keek op de Week te zijn aanbeland toen ik een politicus met coupe Don King hoorde blaten. Het kind kennende zal hij helemaal verrukt zijn van de Vieze Man. En eindelijk zal hij snappen waarom zijn ouders zich zo’n belabberd Haags accent aanmeten als ze volslagen verbaasd Krijg nou wat mompelen.